ریشههای تاریخی دلقکهای ترسناک از گذشته تا امروز
منتشرشده: · بهروزرسانی: · فرهنگ و هنر

بررسیها نشان میدهد دلقکهای ترسناک ریشهای چندساله در فرهنگ عامه دارند و برخلاف تصور عموم، همیشه نماد شادی نبودهاند.
دلقکهای وحشتآور مانند هارلکین و پنیوایز، برخلاف تصور بسیاری، ریشههایی بسیار قدیمیتر دارند. فضای فرهنگی و سرگرمی امروز برای کسانی که از دلقکها میترسند به میدان مین تبدیل شده است و دلقکهای ترسناک در فیلمها، برنامههای تلویزیونی و لباسهای هالووین حضور دارند.
بنجامین ردفورد، نویسنده کتاب دلقکهای شرور، اعلام کرد که دلقکها هیچگاه اساساً خوب نبودهاند. به گفته او، دلقکها نوعی شخصیت حیلهگر و حقهباز هستند که از قدیمیترین الگوهای شخصیتی محسوب میشوند و میتوانند هم خندهدار و هم ترسناک باشند. شخصیت هارلکین در قرن شانزدهم میلادی در نمایشهای ایتالیا ظهور کرد و نقشی شوخطبع و فاقد پایبندی اخلاقی داشت.
این نمایشها الهامبخش عروسک پانچ در بریتانیا شد که در نمایشی لطیفه میگفت، همسرش را کتک میزد و فرزندش را به قتل میرساند. ردفورد اعلام کرد که ترکیب وحشت و طنز باعث جذب افراد به سوی دلقکها میشود. دلقکهای شرور یا غمگین در قرن نوزدهم در آثار ادبی و نمایشی اروپا حضور داشتند.
این شخصیتها به ایالات متحده نیز راه یافتند و در سال ۱۹۲۴ دلقکی تلخکام در سینما معرفی شد، و سالها بعد شخصیت جوکر در کمیکبوکهای بتمن ظاهر شد. همچنین امت کلی جونیور شخصیت ولگرد و غمگینی به نام ویری ویلی را معرفی کرد.
در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، تلویزیون آمریکا با معرفی شخصیتهایی مانند رونالد مکدونالد و بوزو دلقک، تصویر دلقک شاد را گسترش داد. در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰، تصویر دلقک به دلیل پوشش رسانهای پرونده جان وین گیسی، قاتل زنجیرهای که با لباس پوگو دلقک ظاهر میشد، بار دیگر به سوی شخصیتی شوم تغییر کرد.