سیدمحسن نقیبی، پاسدار با مهربانی و شعر

منتشرشده: ۱۱ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۰:۳۰ · ایران · کرمانشاه

سیدمحسن نقیبی، پاسدار سپاه، در روایت‌های خانواده‌اش به عنوان فردی مهربان، مسئولیت‌پذیر و عاشق شعر شناخته می‌شود. این گزارش، خاطرات او را از زندگی روزمره و نقش او در خانواده و جامعه به تصویر می‌کشد.

در روایت‌های خانواده و هم‌زنان، سیدمحسن نقیبی به‌عنوان پاسداری شناخته می‌شود که در کنار مسئولیت نظامی، مهربانی، عشق به خانواده، فروتنی و باورهای دینی را در زندگی روزمره‌اش به نمایش می‌گذاشت.

خواهر او، طیبه سادات نقیبی، در گفت‌وگو اشاره کرد که محسن در تاریخ ۱۷ آبان ۱۳۵۴ به دنیا آمد و در شناسنامه‌اش اول فروردین ۱۳۵۵ ثبت شد. او فرزند دوم خانواده بود و با پنج خواهر و برادر بزرگ‌تر و کوچک‌تر در کرمانشاه زندگی می‌کرد.

محسن پس از گذراندن دوره آموزشی در همدان، در سپاه تهران استخدام شد و در نیروی مقاومت زمینی خدمت کرد. او از نخستین افراد بود که در مجموعه سپاه صابرین در سال ۱۳۷۹ فعالیت می‌کرد و به لباس سبز سپاه علاقه‌مند بود.

خواهر او بیان کرد که محسن برای خانواده‌اش نقش پدر و مادر را داشت؛ مسئولیت‌پذیر، مهربان و دلسوز بود و با محبت و آرامش سعی می‌کرد راه درست را نشان دهد. او در نگهداری از مادر و دیگر اعضای خانواده نقش مهمی داشت و اطرافیان او را «مامان محسن» می‌نامیدند.

نقش او در اطرافیان فراتر از خانواده بود؛ او همیشه حواسش به دیگران بود و هر کاری از دستش برمی‌آمد برای دیگران انجام می‌داد. پس از شهادتش، خانواده و دوستان او از اخلاق خوب و سربه‌زیری او یاد می‌کردند.

محسن هوش بالایی داشت، اما متواضع و بی‌ادعا بود. او از نوجوانی تلاش می‌کرد مستقل باشد و برای خانواده‌اش مخارج خود را تامین کند، اما هر وقت پولی به دست می‌آورد، برای خانواده‌اش خرید می‌کرد و خواهر و برادرهایش را خوشحال می‌کرد.

علاقه او به شعر و ادبیات نیز در گزارش ذکر شد؛ او در محل آموزش همراه دوستانش دفتر شعر داشت و اشعار مختلف را می‌نوشت. این علاقه در کنار شغل نظامی او، او را به فردی لطیف و اهل شعر تبدیل کرده بود.