تاریخچهٔ تغییر ساعت در تابستان‌ها
منتشرشده: · ایران
مقاله‌ای به بررسی تاریخچهٔ تغییر ساعت در تابستان‌ها می‌پردازد و به‌دلیل صرفه‌جویی در مصرف انرژی و هماهنگی با روشنایی روز، این تغییر را توضیح می‌دهد.
بسیاری از مردم تصور می‌کنند که ساعت تابستانی برای کشاورزان ایجاد شد تا آن‌ها بتوانند ساعت بیشتری از روشنایی روز برای کار در مزارع بهره‌مند شوند؛ اما این تصور با واقعیت مطابقت ندارد. در واقع، کشاورزان از دیرباز با تغییر ساعت در بهار و پاییز مخالف بوده‌اند، زیرا این تغییر زمان، برنامهٔ معمول برداشت محصولات کشاورزی را مختل می‌کند.
دلایل اصلی اجرای ساعت تابستانی صرفه‌جویی در مصرف انرژی و هماهنگ کردن ساعات روشنایی روز با زمان بیداری و فعالیت بیشتر مردم است.
این ایده نخستین بار در سال ۱۸۹۵ مطرح شد؛ زمانی که حشره‌شناس جورج ورنون هادسن پیشنهاد تغییر سالانه ساعت به مدت دو ساعت را به انجمن سلطنتی نیوزیلند ارائه کرد، اما پیشنهاد او با استقبال مواجه نشد و به نتیجه نرسید.
ده سال بعد، ویلیام ویلت، سرمایه‌دار و فعال حوزه ساخت‌وساز در بریتانیا، طرح هادسن را پی گرفت. او استدلال می‌کرد که بریتانیا باید در هر بهار و پاییز، ساعت‌های خود را ۸۰ دقیقه تغییر دهد تا مردم فرصت بیشتری برای تفریح و فعالیت‌های روزانه در روشنایی آفتاب داشته باشند. ویلت نام «زمان تابستانی» را برای آن انتخاب کرده بود؛ با این حال، پیشنهادش هرگز از سد پارلمان بریتانیا عبور نکرد.
نخستین آزمایش‌های عملی برای اجرای ساعت تابستانی در جریان جنگ جهانی اول آغاز شد. در ۳۰ آوریل ۱۹۱۶، آلمان و اتریش برای صرفه‌جویی در مصرف برق مورد نیاز فعالیت‌های جنگی، ساعت‌های خود را یک ساعت جلو کشیدند. اندکی پس از آن، بریتانیا و چند کشور اروپایی دیگر نیز ساعت تابستانی را به اجرا گذاشتند و ایالات متحده در سال ۱۹۱۸ به آن‌ها پیوست. نخستین شهرهایی که تغییر فصلی ساعت را به کار گرفتند، پورت آرتور و فورت ویلیام در استان انتاریوی کانادا بودند که در سال ۱۹۰۸ این طرح را اجرا کردند.
بیشتر آمریکایی‌ها تغییر ساعت را اقدامی مختص دوران جنگ می‌دانستند و این قانون سرانجام در سال ۱۹۱۹ لغو شد. پس از آن، ساعت استاندارد حاکم بود تا در سال ۱۹۴۲، رئیس‌جمهور زمان آمریکا، بار دیگر ساعت تابستانی را برقرار کرد. این بار، پس از پایان جنگ نیز برخی ایالت‌ها به استفاده از ساعت تابستانی ادامه دادند؛ اما تا چند دهه هیچ هماهنگی و نظم مشخصی در زمان‌بندی اجرای آن وجود نداشت.
سرانجام در سال ۱۹۶۶، کنگره آمریکا قانون «زمان یکسان» را تصویب کرد. این قانون، اجرای ساعت تابستانی را در سراسر کشور یکپارچه ساخت و زمان آغاز و پایان آن را در ماه‌های آوریل و اکتبر تعیین کرد. این زمان‌بندی بعدها در سال ۲۰۰۷ تغییر یافت و آغاز ساعت تابستانی به ماه مارس و پایان آن به ماه نوامبر منتقل شد.
امروزه ساعت تابستانی در ده‌ها کشور جهان اجرا می‌شود، اما همچنان روشی بحث‌برانگیز به شمار می‌رود. مطالعات نشان می‌دهند که صرفه‌جویی در مصرف انرژی ناشی از این تغییر ساعت، بسیار ناچیز است و برخی پژوهش‌ها نشان داده‌اند که اجرای آن می‌تواند هزینه‌ها را افزایش دهد؛ زیرا ساکنان مناطق گرمسیر در طول روز و در ساعات گرم‌تر، بیشتر از وسایل سرمایشی و کولرهای گازی استفاده می‌کنند.
در همین حال، ایالت‌های هاوایی و آریزونا در آمریکا تصمیم گرفته‌اند به‌طور کامل از اجرای ساعت تابستانی صرف‌نظر کنند و در تمام طول سال از ساعت استاندارد استفاده کنند.