اقتصاددان: اداره کشور بدون نفت ممکن است اما نیاز به عقلانیت دارد
منتشرشده: · ایران
اقتصاددان محمد طبیبیان در گفت‌وگو با روزنامه اعتماد بیان کرد که اداره اقتصاد کشور بدون اتکا به درآمدهای نفتی امکان‌پذیر است، اما برای این کار نیاز به عقلانیت و استفاده از علم وجود دارد.
اقتصاددان محمد طبیبیان در گفت‌وگوی با روزنامه اعتماد به موضوع اداره اقتصاد کشور بدون اتکا به نفت پرداخت. او بیان کرد که می‌توان مملکت را بدون نفت اداره کرد، اما بدون عقل نمی‌شود. او نمونه‌هایی از کشورهای ژاپن، کره جنوبی، ویتنام، سنگاپور و مالزی را به‌عنوان کشورهایی که بدون درآمدهای نفتی توانسته‌اند اقتصاد خود را اداره کنند، معرفی کرد. همچنین اشاره کرد که چین در مسیر توسعه اقتصادی خود از الگوی اقتصاد آزاد مبتنی بر صادرات استفاده کرده و موفقیت آن را صرفاً به وجود منابع طبیعی نسبت نمی‌دهد.
طبیبیان توضیح داد که مفهوم عقلانیت برای او به معنای استفاده از علم روز در زمینه‌های سیاست، دیپلماسی و اقتصاد است. او اشاره کرد که در طول تاریخ ایران، نوعی «فقر معرفتی» وجود داشته که باعث شده مسائل را به‌درستی تعریف نکنیم و راه‌حل‌های مناسب را پیدا نکنیم. این موضوع به ضعف سنت فکری و نظری در حوزه حکمرانی و اندیشه اجتماعی و اقتصادی مرتبط است.
او تاکید کرد که در طول تاریخ ایران، اندیشه‌ای که بتواند مبانی اداره کشور، سازمان‌دهی اقتصاد و مدیریت جامعه را به‌صورت علمی و منسجم توضیح دهد، به اندازه حداقل شکل نگرفته است. او اشاره کرد که در حوزه ادبیات و شعر چهره‌های برجسته‌ای وجود داشته، اما در حوزه حکمرانی و اداره کشور، ضعف سنت‌های فکری و نهادی مشاهده می‌شود.
طبیبیان افزود که بدون نفت کشور را می‌توان اداره کرد، اما بدون عقل نه. او توضیح داد که عقل امروز به معنای علم است و برای اداره کشور نیاز به استفاده از علم و اصول علمی دارد. او تاکید کرد که نمی‌توان با حرف‌های انشاواره و غلوآمیز، شعار دادن و اظهارنظرهای احساسی، مشکلات اقتصادی را حل کرد.
در پایان، او اشاره کرد که تجربه کشورهای موفق مانند چین نشان می‌دهد که برای توسعه اقتصادی، نیروهای متخصص و آموزش‌دیده تربیت می‌شود و در بخش‌های مختلف اقتصاد از دانش کارشناسی بهره می‌برد. او تاکید کرد که موفقیت اقتصادی این کشورها حاصل فعالیت‌های علمی، سازمان‌یافته و مبتنی بر اصول علم اقتصاد بوده است؛ در حالی که در ایران، فرهنگ رایج «خرد ستیزی» است و سیاستگذاران به‌صورت خردستیز عمل می‌کنند.