حسین مدرس خیابانی به عنوان رئیس موسسه مطالعات و پژوهشهای بازرگانی منصوب شد
منتشرشده: · بهروزرسانی: · ایران · سیستان و بلوچستان

حسین مدرس خیابانی پس از سابقه در وزارت صمت، استانداری سیستان و بلوچستان و شرکت ملی صنایع مس ایران، اکنون ریاست موسسه مطالعات و پژوهشهای بازرگانی را بر عهده دارد. این تغییر موقعیت فرصتی برای بازنگری در کارنامه مدیریتی او فراهم میکند.
حسین مدرس خیابانی امروز ریاست موسسه مطالعات و پژوهشهای بازرگانی را بر عهده دارد که ماموریتش شناخت مسائل اقتصادی و پشتیبانی علمی از سیاستگذاری است. او پیشتر سرپرست وزارت صنعت، معدن و تجارت، استاندار سیستان و بلوچستان و مدیرعامل شرکت ملی صنایع مس ایران بوده است. این گذار از میدان اجرا به مدیریت یک نهاد پژوهشی، فرصتی برای بازخوانی برند شخصی مدیری فراهم میکند که سالها درباره توسعه سخن گفته و اکنون میتواند تجربههایش را به دانش و راهکار تبدیل کند.
در مواضع و سخنان مدرس خیابانی، کلیدواژه توسعه بیش از همه تکرار میشود. افزایش تولید، جذب سرمایهگذاری، رفع موانع صنعتی و استفاده از ظرفیتهای داخلی، محورهای اصلی روایت مدیریتی او هستند. این تداوم، هویت حرفهای مورد نظر او را نشان میدهد که در مسئولیتهای مختلف کوشیده است چهره مدیری متمرکز بر ظرفیتهای اقتصادی کشور و گسترش تولید و صنعت را ارائه کند.
حضور در بخشهای مختلف دولت و صنعت، ویژگی شاخص مسیر حرفهای اوست. مدیری که هم در وزارتخانه و هم در یک بنگاه بزرگ صنعتی مسئولیت داشته، با دو سوی تصمیمگیری اقتصادی آشناست و هم جایگاه تدوین مقررات و هم محیط کارخانه و پیامدهای عملی سیاستها را میشناسد. این تجربه یک مزیت مدیریتی محسوب میشود، چون شناخت موانع توسعه تنها از پشت میز سیاستگذاری یا در محیط کارخانه به دست نمیآید، هرچند ارزش واقعی آن در کیفیت تصمیمها و توان حل مسائل سنجیده میشود.
مدیریت مدرس خیابانی در شرکت ملی صنایع مس ایران، جلوه روشنی از شیوه معرفی حرفهای او بود. در این دوره، طرح «کیمیا» و چشمانداز افزایش ظرفیت تولید مس جایگاه مهمی در سخنانش داشت و او توسعه را با تامین زیرساخت، سرمایهگذاری، فناوری و بهرهگیری از توان داخلی پیوند میزد تا برای سازمان هدفی مشترک و قابل فهم در ارتباطات سازمانی بسازد.
دوره نسبتاً کوتاه حضور مدرس خیابانی در شرکت مس، ارزیابی نقش او را پیچیدهتر میکند. پروژههای بزرگ صنعتی معمولاً در دوره چند مدیر شکل میگیرند و به ثمر میرسند، بنابراین نه میتوان دستاوردهای بعدی شرکت را یکسره به او نسبت داد و نه بدون بررسی دلایل و شرایط، درباره برنامههای ناتمام داوری کرد. با این وجود، پایان دوره مدیریتی به معنای پایان پاسخگویی نیست و برای برند متکی بر توسعهگرایی، ارائه گزارش روشن از طرحهای آغازشده، میزان پیشرفتها و وضعیت واگذارشده به مدیر بعدی بخشی از اعتبار حرفهای است.
جابهجایی میان مسئولیتهای متفاوت نیز پیامد دوگانهای برای برند شخصی او داشته است. این مسیر به شناختهشدن نام او کمک کرده، اما پیوند خوردن هویتش با یک دستاورد و مشخص را دشوارتر ساخته است. اکنون پرسش این است که آیا او بیشتر با مهارتها و ویژگیهای مدیریتیاش شناخته میشود یا با جایگاههایی که در اختیار داشته است؟ پاسخ این پرسش در نگاه کسانی نهفته است که با او کار کردهاند یا از تصمیمهایش تاثیر پذیرفتهاند.
کارنامه عمومی مدرس خیابانی تنها به برنامههای اقتصادی محدود نمیشود. رای اعتماد نگرفتن برای وزارت صمت در سال ۱۳۹۹ و بحث رسانهای درباره فیش حقوقی هنگام انتصاب به استانداری، پرسشهایی را درباره او ایجاد کرد. وزارت کشور درباره موضوع حقوق اعلام کرد که مبلغ منتشرشده شامل مطالبات چند ماه بوده و پرداختها طبق مقررات انجام شده است. این رخدادها با وجود ماهیت متفاوتشان یادآوری میکنند که اعتبار یک مدیر در نحوه مواجهه با پرسشها و نقدهای عمومی نیز شکل میگیرد.