درگذشت حسن حبیبی، بازیکن و مربی سابق تیم ملی ایران
منتشرشده: · به‌روزرسانی: · ایران
حسن حبیبی، کاپیتان پیشین تیم ملی و نخستین سرمربی تیم ملی پس از انقلاب، در بیمارستان شریعتی تهران در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
حسن حبیبی، که در کرمان در سال ۱۳۱۸ به دنیا آمد، در دوشنبه ۱۱ آبان ۱۴۰۵ پس از چند سال بیماری در بیمارستان شریعتی تهران در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
حبیبی در دوران حرفه‌ای خود به چندین افتخار دست یافت، از جمله حضور در المپیک ۱۹۶۴ توکیو، قهرمانی در جام ملت‌های ۱۹۶۸ آسیا به عنوان کاپیتان تیم ملی، قهرمانی در مسابقات جام عمران منطقه‌ای ۱۳۴۴ به عنوان بازیکن و مربی، و دو قهرمانی در لیگ تخت جمشید با تیم پاس. او همچنین به عنوان سرمربی تیم ملی در المپیک ۱۹۸۰ حضور داشت و در جام ملت‌های ۱۹۸۰ مقام سوم کسب کرد.
در سال ۱۳۴۹، در سن ۳۱ سالگی، حبیبی تصمیم گرفت برای همیشه از فوتبال خداحافظی کند. فدراسیون فوتبال ایران تیمی از کاپیتان‌های پیشین تیم‌های ملی شناخته شده جهان را به تهران دعوت کرد و این تیم را در بازی خداحافظی حبیبی به عنوان کاپیتان قرار داد. این مسابقه بیش از ۲۰ هزار تماشاگر را به ورزشگاه امجدیه جذب کرد. از میان بازیکنانی که در این بازی حضور داشتند، استنلی ماتیوس، کاپیتان سابق تیم ملی فوتبال انگلیس، حضور داشت.
حبیبی در خانواده‌ای پرجمعیت بزرگ شد و در دوران کودکی با وضعیت نامساعد مالی خانواده‌اش روبه‌رو بود. او در گفت‌وگویی که در سال ۱۳۹۲ منتشر شد، اشاره کرد که برای بازی فوتبال لباس‌های کهنه جمع می‌کرد و آن‌ها را به توپ تبدیل می‌کرد. او همچنین در همان زمان تیمی محلی در مدرسه ابوریحان تشکیل داد تا با تیم‌های دیگر محله مسابقه دهد.
در سن پانزده سالگی، حبیبی در زمین خاکی چهارصد دستگاه توسط دکتر عباس اکرامی، مربی مشهور ورزش ایران، شناسایی شد و به تیم جوانان شاهین پیوست. پس از چند سال در شاهین، او به تیم تاج (اکنون استقلال) منتقل شد و در سال ۱۳۴۲ به تیم پاس تهران پیوست. حبیبی در پاس به عنوان کاپیتان، کاپیتانی تیم ملی و بهترین بازیکن سال ۱۳۴۸ شناخته شد. او در طول دوران حرفه‌ای خود در خط دفاعی بازی می‌کرد و هیچگاه پست او تغییر نکرد.
حبیبی به عنوان «پدر معنوی» باشگاه آرارات شناخته می‌شد و در طول زندگی‌اش به عنوان کاپیتان و مربی نقش مهمی در توسعه فوتبال ایران ایفا کرد.