هدهد ویژن

چهار کشتی آمریکا در اوراگا و آغاز اصلاحات میجی

منتشرشده: · به‌روزرسانی: · اقتصاد

چهار کشتی آمریکا در اوراگا و آغاز اصلاحات میجی

در ۸ ژوئیه ۱۸۵۳، چهار کشتی نیروی دریایی ایالات متحده به فرماندهی کمودور متیو پری وارد بندر اوراگا در ژاپن شدند و به سیاست ساکوکو پایان دادند. این رویداد باعث شد ژاپن در کمتر از ۵۰ سال تحولات دولت‌محور عظیمی را تجربه کند که به اصلاحات میجی معروف است.

در ۸ ژوئیه ۱۸۵۳، چهار کشتی نیروی دریایی ایالات متحده به فرماندهی کمودور متیو پری وارد بندر اوراگا در ژاپن شدند و به سیاست ساکوکو پایان دادند. در آن برهه، ژاپن با مسئله‌ای تازه روبه‌رو بود؛ یا باید مدرن می‌شد یا باید استعمار را می‌پذیرفت.

پیش از سپیده‌دم ۳ ژانویه ۱۸۶۸، سامورایی‌های هوادار امپراتور از ساتسوما و چوشو، دو طایفه‌ی متحد، کاخ امپراتوری در کیوتو را تصرف کردند. آن‌ها بر این باور بودند که شوگونات توکوگاوا برای محافظت از ژاپن ناتوان است. پس از ورود کمودور پری، دولت متوجه شد که فناوری نظامی ژاپن از غرب عقب‌تر است و برای پرهیز از درگیری، با کشورهایی مانند ایالات متحده، فرانسه، بریتانیا و روسیه معاهداتی امضا کرد.

در سال ۱۸۶۸، طایفه‌های متحد، امپراتور ۱۵ ساله‌ موتسوهیتو را بر تخت نشاندند و بدین ترتیب اقتدار امپراتوری را در ژاپن بازگرداندند. دولت جدید از ناسیونالیسم به‌عنوان نیرویی یگانه‌ساز بهره گرفت و در ۶ آوریل ۱۸۶۸ «سوگندنامه‌ منشور» را صادر کرد؛ بیانیه‌ای پنج‌ماده‌ای که اهداف دولت را برای نوسازی کشور و کسب دانش از سراسر جهان تشریح می‌کرد. در ۱۸۷۱، دولت رسماً قلمروهای فئودالی «هان» را منحل کرد و ژاپن را به استان‌هایی تقسیم کرد که مقام‌های منصوب‌شده از سوی امپراتور آن‌ها را اداره می‌کردند.

روند تمرکزگرایی دولت با «اصلاح مالیات زمین» در ۱۸۷۳ ادامه یافت. این اصلاحات، مالیات سالانه را معادل سه درصد ارزش زمین تعیین کرد، که تغییر نسبت به نظام قدیمی مالیات‌ستانی مبتنی بر تولید برنج بود. نظام جدید وصول مالیات به دولت امکان داد درآمدی پایدار از محل مالیات‌ها به دست آورد، درآمدی که برای توسعه‌ سریع کشور ضروری بود.

از ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۳، دولت ژاپن هیاتی موسوم به «هیات ایواکورا» را برای مطالعه به ایالات متحده و اروپا فرستاد. این هیات به این نتیجه رسید که ژاپن برای حفظ استقلال خود باید سیاستی به نام «فوکوکو کیوهی» را دنبال کند، به معنای «کشور را ثروتمند کن، ارتش را نیرومند کن». زمانی که نمایندگان در ۱۸۷۳ به ژاپن بازگشتند، تلاش برای صنعتی‌سازی از پیش آغاز شده بود. دولت مرکزی کارخانه‌های نمونه‌ای تاسیس کرد تا نیروی کار را در استفاده از ماشین‌آلات غربی آموزش دهد. کارخانه ابریشم‌بافی تومیوکا یکی از نخستین کارخانه‌های کشور بود که در ۱۸۷۲ با کمک کارشناسان فرانسوی ساخته شد.

در دهه ۱۸۸۰ تا ۱۹۱۳، تولید ابریشم و دیگر کالاهای تجاری پرتقاضا برای صادرات به‌شدت افزایش یافت. بخش عمده‌ای از درآمد جدید حاصل از صادرات، برای تامین مالی واردات صنایع سنگین و گسترش شبکه‌های حمل‌ونقل و ارتباطات کشور استفاده شد. نخستین خط راه‌آهن ژاپن، میان توکیو و یوکوهاما، در ۱۸۷۲ افتتاح شد و طول آن ۲۹ کیلومتر بود. تا سال ۱۸۹۰، شبکه‌ای گسترده از ریل‌های راه‌آهن به طول بیش از ۱۴۰۰ مایل در سراسر کشور کشیده شده بود. در همان زمان، دولت بیش از ۴۰۰۰ مایل خط تلگراف احداث کرد تا ارتباطات سریع‌تر شود. افزون بر این، تا سال ۱۹۰۰، تولید زغال‌سنگ نسبت به سطح ۱۸۷۶ بیش از ۴۰۰ درصد جهش کرده بود. این رشد با نیاز شدید به انرژی حرارتی در بخش‌های رو به رونق فولاد و کشتی‌سازی همراه بود، از جمله کارخانه‌های کشتی‌سازی جدید میتسوبیشی در ناگاساکی.

به‌دلیل این تحولات، ژاپن طبقه‌ سامورایی را برای بازسازی جامعه مدرن لغو کرد.

خبرهای مرتبط