پژوهشی در ترکیه: داشتن دوست خیالی در کودکی با احساس حضور نامرئی در بزرگسالی مرتبط
منتشرشده: · جهان
مطالعه در ترکیه بر روی ۱۸۵ بزرگسال نشان داد که افرادی که در کودکی دوست خیالی داشتند، در بزرگسالی بیشتر احساس حضور شخصی نامرئی می‌کنند.
پژوهشی در ترکیه بر روی ۱۸۵ بزرگسال انجام شد که هیچ‌یک از شرکت‌کنندگان سابقهٔ اختلال روان‌پزشکی یا بیماری عصبی گزارش نکرده بودند. از این تعداد، ۴۵ نفر به یاد داشتند که در دوران کودکی دوست خیالی داشته‌اند.
شرکت‌کنندگان پرسش‌نامه‌ای تکمیل کردند که میزان تجربهٔ «احساس حضور» در یک ماه گذشته را اندازه‌گیری می‌کرد. نتایج نشان داد افرادی که در کودکی دوست خیالی داشتند، میانگین امتیاز ۲۵٫۵۱ داشتند، در حالی که میانگین افراد بدون چنین تجربه‌ای ۲۰٫۰۷ بود. پژوهشگران تاکید کردند که این ارتباط لزوماً نشان‌دهندهٔ علت و معلول نیست.
تحلیل خاطرات کودکی شرکت‌کنندگان نشان داد دوستان خیالی معمولاً در فاصلهٔ کمتر از ۷۰ سانتی‌متر از بدن تصور می‌شدند، که در محدودهٔ فضای پیرافردی قرار دارد. پژوهشگران پیشنهاد کردند که مغز هنگام تصور دوست خیالی، جایگاهی در این فضای نزدیک بدن تعریف می‌کند.
مطالعات پیشین نشان می‌دهد احساس حضور شخصی نامرئی می‌تواند با نحوهٔ پردازش سیگنال‌های بدنی در مغز مرتبط باشد. در یک آزمایش، تاخیر کوتاهی بین حرکت دست و لمس پشت بدن ایجاد شد و برخی شرکت‌کنندگان احساس کردند شخص دیگری پشت سرشان حضور دارد.
پژوهشگران معتقدند که تجربهٔ داشتن دوست خیالی در کودکی و احساس حضور شخصی در بزرگسالی ممکن است با سازوکارهای مشابهی مرتبط باشند که مغز از طریق آن‌ها موقعیت بدن و فضای اطرافش را درک می‌کند.
تفاوتی که در این دو تجربه مشاهده شد، این بود که دوستان خیالی در مقابل یا کنار بدن تصور می‌شدند، در حالی که حضور نامرئی اغلب پشت سر یا کنار فرد احساس می‌شود. پژوهشگران این تفاوت را به ماهیت تجربه‌ها نسبت می‌دهند.
توضیحات ارائه شده هنوز فرضیه هستند و مطالعهٔ جدید آن‌ها را مستقیماً آزمایش نکرده است.