هدهد ویژن

آمریکا با کمبود موشک‌های پاتریوت مواجه است

منتشرشده: · به‌روزرسانی: · اقتصاد · اخبار جنگ

آمریکا با کمبود موشک‌های پاتریوت مواجه است

آمریکا با کمبود موشک‌های پاتریوت و سایر تسلیحاتی مواجه است و پنتاگون در حال درک اینکه ذخایر کنونی برای جنگ طولانی‌مدت ناکافی است. این وضعیت در کنار مشکلات تولید و هزینه‌های بالای تسلیحات، به‌دنبال آن می‌آید که ایران و سایر بازیگران نظامی از این کمبود آگاه هستند.

آمریکا با کمبود موشک‌های پاتریوت مواجه است. پنتاگون در حال درک این واقعیت است که ذخایر کنونی، شامل تسلیحات متعارف و دقیق، برای جنگ در هر نبرد طولانی‌تر از چند روز ناکافی است.

فرسودگی ذخایر مهمات مهمی مانند موشک‌های پاتریوت و سامانه هیمارس، کمبود مهمات توپخانه‌ای ۱۵۵ میلی‌متری و فقدان رادارهای جایگزین و سامانه‌های پرتاب موشک، ابعاد این مشکل را نشان می‌دهد.

ناتوانی در حفاظت مناسب از پایگاه‌های آمریکا و متحدانش در برابر تهدیدی در سطح قدرت‌های درجه دوم مانند ایران نشان می‌دهد که راهکارهای کنونی ناکافی است.

روسیه و چین، به همراه ایران و حوثی‌ها، متوجه شده‌اند که آمریکا و متحدانش با مشکلی جدی روبه‌رو هستند.

تسلیحات آمریکایی به‌طور قابل‌توجهی گران شده‌اند و تولید آن‌ها دشوار است. قیمت هر موشک پاتریوت تقریباً چهار میلیون دلار است و برای انهدام یک هدف با احتمال بالای موفقیت، به دو موشک نیاز است.

پایگاه صنعتی دفاعی آمریکا عمدتاً از پنج شرکت عظیم تشکیل شده است: لاکهید مارتین، آر‌تی‌ایکس، نورثروپ گرومن، جنرال داینامیکس و بوئینگ. این شرکت‌ها در طی فرایندهای متعدد ادغام و تملک شکل گرفته‌اند و برای تولید انبوه طراحی نشده بودند.

در حوزه سنتی‌تر تسلیحات، تولیدکنندگان مهمات و لوله‌های توپ عموماً شرکت‌های قدیمی هستند که نمی‌توانند ظرفیت تولید خود را به میزان قابل‌توجهی افزایش دهند.

ادغام و تمرکز صنعت دفاعی آمریکا، طرحی بود که پنتاگون برای کاهش هزینه‌های سربار و تسریع روند تامین تجهیزات نظامی طراحی کرد. این روند در ۲۱ ژوئیه ۱۹۹۳ آغاز شد؛ زمانی که لس اسپین، وزیر دفاع، و متیو پری، معاون وزیر دفاع، از حدود دوازده شرکت بزرگ صنایع دفاعی دعوت کردند و به آن‌ها گفتند که طی پنج سال، نیمی از این شرکت‌ها باید از صحنه خارج شوند.

این سیاست ادغام، پنج شرکت بسیار بزرگ صنایع دفاعی را به وجود آورد که کنترل بخش عمده‌ای از سامانه‌های تسلیحاتی پیشرفته را در اختیار گرفتند. این شرکت‌ها محصولات خود را با قیمت‌های بالا عرضه کردند و برای افزایش سرعت تولید، کاهش هزینه‌ها یا رقابت، تحت فشار چندانی قرار نداشتند.

رقبای خارجی از ورود به بازار آمریکا بازداشته شدند. برای مثال، طرح استفاده از هواپیمای سوخت‌رسان ایرباس اروپا کنار گذاشته شد و در عوض، هواپیمای سوخت‌رسان پیشنهادی بوئینگ شد؛ طرحی که مشکلات متعددی داشت و هنوز به‌خوبی آزمایش نشده بود.

همچنین، برنامه ناوچه‌های آمریکایی با نام FFG-(X) کنار گذاشته شد؛ این برنامه بر اساس پلتفرم اروپایی FREMM شکل گرفته بود. اگر نیروی دریایی آمریکا در این طرح دستکاری نمی‌کرد، سامانه‌های ناسازگار آمریکایی را به آن نمی‌افزود و بدون ضرورت آن را از نو مهندسی نمی‌کرد، نیروی دریایی این کشور اکنون ناوچه‌های جدید را در دریا در اختیار داشت.

در واقع، خرید مستقیم و آماده این ناوها از کارخانه‌های کشتی‌سازی اروپا نیز تصمیمی منطقی بود. متاسفانه قوانین آمریکا استفاده از بدنه کشتی‌های خارجی را ممنوع می‌کنند.

فراتر از ناکامی در برون‌سپاری تولید، زرادخانه‌های تحت کنترل دولت آمریکا نیز با مشکلات جدی در حوزه تولید روبه‌رو هستند.

خبرهای مرتبط