کوشکی ادعا کرد قالیباف آتشبس جنگ دوازدهروزه را بدون هماهنگی پذیرفت
منتشرشده: · بهروزرسانی: · ایران · اخبار جنگ

کوشکی در شبکه ۴ سیما ادعا کرد که قالیباف بدون هماهنگی با دیگر ارکان نظام آتشبس را پذیرفت و سپس اشتباهش را اعتراف کرد. این ادعا نیاز به دو سند دارد: تصمیم شخصی و متن یا فیلمی که به قالیباف نسبت داده شود. در مقابل، روایت عراقچی در جلسه غیرعلنی مجلس و رسانهها توضیح میدهد که شورای عالی امنیت ملی…
کوشکی در شبکه ۴ سیما ادعا کرد که قالیباف بدون هماهنگی با دیگر ارکان نظام آتشبس را پذیرفت و سپس اشتباهش را اعتراف کرد. این ادعا نیاز به دو سند دارد: تصمیم شخصی و متن یا فیلمی که به قالیباف نسبت داده شود.
در مقابل، روایت عراقچی در جلسه غیرعلنی مجلس و رسانهها توضیح میدهد که شورای عالی امنیت ملی قبل از اعلام توقف درگیری، درخواست را بدون پیششرط دشمن تصویب کرده و مصوبه را به رهبری ارسال کرده است. او همچنین از هماهنگی با فرمانده سپاه و دیگر مراجع پیش از اعلام موضع ایران خبر داده است. بنابراین، روایت منتشرشده از زبان یکی از مسئولان مستقیم این پرونده، از تصمیمی در چارچوب سازوکار عالی امنیتی کشور حکایت دارد.
اهمیت روایت عراقچی در این است که در زمان حیات رهبر، پاکپور، فرمانده سپاه، بیان شده است؛ یعنی زمانی که هر دو مرجع اصلی مورد اشاره در این روایت در قید حیات بودند و امکان خدشه به آن را داشتند. از فردی مثل کوشکی که خود را استاد دانشگاه میداند بعید است که این روایت جعلی را در صدا و سیما بیان کند.
ارزیابی پسینی از نتیجه تصمیم به آتشبس در جنگ ۱۲ روزه، با چگونگی اتخاذ آن دو موضوع متفاوت است. ممکن است درباره پیامدهای یک تصمیم جمعی اختلافنظر وجود داشته باشد؛ این اختلاف، تصمیم جمعی را به اقدام شخصی تبدیل نمیکند.
مسئله مهمتر، مسئولیتپذیری در نقد است. اگر اعتراض کوشکی به اصل پذیرش آتشبس است، باید استدلال خود را متوجه همان تصمیم و سازوکار واقعی تصویب آن کند. نسبتدادن تصمیم به یک شخص، پرسش اصلی را بیپاسخ میگذارد؛ چرا تصمیمی که بنا بر روایت رسمی در شورای عالی امنیت ملی تصویب شده و به رهبری رسیده، باید به حساب اقدام مستقل یک نفر نوشته شود؟ چنین روایتی عملاً به مخاطب القا میکند که در حساسترین موضوع کشور، تمام سازوکارهای تصمیمگیری و نظارت بیاثر بودهاند و یک نفر توانسته مستقل از همه آنها، درباره پایان جنگ تصمیم بگیرد؛ اتهامی که دامنهاش از قالیباف فراتر میرود و اعتبار کل نظام تصمیمگیری جمهوری اسلامی را هدف قرار میدهد.
اعتماد عمومی با مصونکردن مسئولان از نقد تقویت نمیشود؛ با نقد دقیق، مستند و منصفانه تقویت میشود. بهویژه در موضوع جنگ و صلح، تریبون تلویزیونی مسئولیتی مضاعف ایجاد میکند. نسبتدادن تصمیمی چنین حساس به اقدام خودسرانه یک مسئول، بدون ارائه سند، میتواند اعتماد به کل سازوکار تصمیمگیری کشور را از بین ببرد.