کارگردان کوتاه‌فیلم به اصلاح نظام تهیه‌کنندگی سینمای ایران تاکید می‌کند
منتشرشده: · فرهنگ و هنر
کارگردان کوتاه‌فیلم و تئاتر، عرشیا زارع‌زاده، در گفت‌وگو درباره نیاز سینمای ایران به تغییرات در ساختار تولید، حمایت از فیلم‌سازان مستقل و نقش جشنواره‌های فیلم کوتاه صحبت کرد
کارگردان کوتاه‌فیلم و تئاتر، عرشیا زارع‌زاده، گفته است که سینمای ایران برای ورود به دوره‌ای تازه، علاوه بر استعدادهای جوان و ظرفیت‌های خلاقانه، به بازنگری در ساختارهای تولید، شیوه حمایت از فیلم‌سازان مستقل و مناسبات حرفه‌ای نیاز دارد.
او تاکید کرد که اعتماد به نسل جدید فیلم‌سازان وابسته به توانایی و اعتبار حرفه‌ای آن‌ها است و درباره موانع ورود جوانان به سینما، نقش جشنواره‌های فیلم کوتاه، تاثیر آموزش دانشگاهی و ظرفیت نسل جدید برای ایجاد تحول در زبان سینمای ایران سخن گفت.
زارع‌زاده بیان کرد که نظام تهیه‌کنندگی فعلی غالباً دلال‌محور است و نه مولف‌محور؛ بنابراین نیاز به تهیه‌کنندگانی دارد که درک دراماتیک، شناخت فستیوالی و نگاه صنعتی بین‌المللی داشته باشند. او افزود که وقتی تهیه‌کننده دانا باشد، اکران اصلاح می‌شود و مولف واقعی در پستو نمی‌ماند.
او درباره دشواری ورود علاقه‌مندان به عرصه سینما و نقش روابط غیررسمی در این مسیر گفت: «پشت درهای بسته نشستن و ناله کردن از پارتی‌بازی، کار بازنده‌هاست. رانت وجود دارد و مناسبات بسته است، اما این دیوارها شکستنی است.»
زارع‌زاده در ادامه اشاره کرد که از سیزده-چهارده سالگی در این خاک و خون رشد کرده و از کف صحنه تا دانشگاه فعالیت داشته است. او افزود که وقتی یک اثر از فرط استاندارد بودن و نبوغ غیرقابل چشم‌پوشی باشد، سیستم ناچار می‌شود راه را برایتان باز کند و رابطه واقعی در این حرفه ساختنی است، نه خریدنی.
او بیان کرد که اعتماد چیزی نیست که به ما تعارف کنند؛ اعتباری است که باید آن را تسخیر کرد. انحصارطلبی همیشه بوده و نسل‌های گذشته داوطلبانه صندلی خود را ترک نمی‌کنند. اما جریان کهنه دیگر پاسخی برای جامعه بیدار امروز ندارد و ما منتظر ارثیه یا بخشش کسی نمی‌مانیم؛ با تسلط تکنیکی و کارهای بزرگی که یکی پس از دیگری رقم می‌زنیم، فضا را تحویل می‌گیریم.
زارع‌زاده درباره نقش جشنواره‌های فیلم کوتاه گفت: «فیلم کوتاه آزمایشگاه نبوغ است، نه یک شوخی آماتوری. حضور موفق در جشنواره‌ها نشان می‌دهد که تو زبان گرامر سینما، اقتصاد زمان و تاثیر بر مخاطب بین‌المللی را بلدی. راهیابی فیلم‌ها به فستیوال‌ها یک شناسنامه مشروع است، اما کافی نیست. فستیوال به تو بلیت ورود به رینگ را می‌دهد، اما در سینمای بلند باید نشان بدهی که نفس کشیدن برای دو ساعت درام سنگین و رهبری صدها نفر را در تولید داری.»
او تاکید کرد که دسترسی به تکنولوژی، ابزار را دموکراتیزه کرده، اما نبوغ را نه؛ هر کسی می‌تواند با یک تلفن هوشمند راش ضبط کند، اما سینما قاب‌بندی جهان و جهان‌بینی زیسته است. در انبوه تصاویر سطحی، دیده شدن برای مولف واقعی سخت‌تر و در عین حال شفاف‌تر شده؛ چون در اقیانوس کارهای متوسط، یک سکانس با دکوپاژ دقیق و روان‌شناسی درست، مثل الماس می‌درخشد.
زارع‌زاده درباره جایگاه آموزش آکادمیک گفت: «آکادمی چشمانت را باز می‌کند، اما صحنه استخوان‌هایت را می‌سازد. اگر کار روی صحنه، کارگردانی تئاتر سنگینی مثل «کندو ۱» و خاک خوردن در پشت صحنه نبود، تئوری صرف از من یک منتقد گوشه‌گیر می‌ساخت، نه یک ژنرال میدان تولید.»
او افزود که ترکیب دانش نظری و تجربه عملی «نجات‌بخش» است؛ تئوری به کارت عمق فلسفی می‌دهد و تجربه عملی به دکوپاژت ضرباهنگ و واقع‌گرایی.
در پایان، زارع‌زاده به فیلم‌سازان جوان توصیه کرد: «غرور کاذب را کنار بگذارید و کار را از سخت‌ترین نقطه آغاز کنید. تا وقتی که در تئاتر یا فیلم کوتاه، تپش قلب مخاطب را با چشم خودتان ندیده‌اید و تا زمانی که زبان درام را تا مغز استخوان نزیسته‌اید، کلید نزنید. به کمتر از بهترین‌های جهان فکر نکنید، هیچ عذری برای اثر ضعیف پذیرفته نیست، و مهم‌تر از همه، برای سلیقه مخاطب احترام قائل باشید.»