قارچ گانودرما و سرطان: پژوهشها و تبلیغات
منتشرشده: · سلامت

پژوهشهای علمی نشان میدهند که قارچ گانودرما جایگزین درمانهای استاندارد سرطان نیست، اگرچه ممکن است در کنار آن بهبود جزئی در پاسخ به درمان ایجاد کند.
پژوهشهای علمی درباره قارچ گانودرما و سرطان تصویر محتاطتری ارائه میدهند؛ هیچ شواهد معتبری وجود ندارد که این قارچ بتواند جای شیمیدرمانی، پرتودرمانی یا جراحی را بگیرد. مطالعات کوچک نشان دادهاند مصرف گانودرما همراه درمان اصلی ممکن است پاسخ به درمان و برخی شاخصهای ایمنی را کمی بهتر کند، اما کیفیت این مطالعات پایین بوده و اثر آن بر طول عمر بیماران سنجیده نشده است. هر نوع مصرف در دوره درمان باید با نظر پزشک معالج باشد.
قارچ گانودرما، که در طب سنتی چین، ژاپن و کره جایگاه ویژهای دارد، بهصورت پودر، کپسول، عصاره یا دمنوش مصرف میشود. پژوهشگران سرطان به دو گروه ترکیبات این قارچ، پلیساکاریدها و تریترپنها، توجه کردهاند؛ در آزمایشهای سلولی و حیوانی، عصاره گانودرما رشد برخی سلولهای سرطانی را کند کرده و بخشهایی از دستگاه ایمنی را فعالتر کرده است.
اثربخشی یک ماده در آزمایشگاه سلولی با اثر آن در بدن بیمار تفاوت دارد؛ در آزمایشهای کنترلشده بر بیماران واقعی، بیمارانی که گانودرما دریافت کردهاند با بیمارانی که دریافت نکردهاند مقایسه میشوند. در یک مرور سیستماتیک کاکرین که پنج کارآزمایی با ۳۷۳ بیمار را بررسی کرد، نتایج نشان داد که بیماران که گانودرما را همراه شیمیدرمانی یا پرتودرمانی گرفتند، کمی بیشتر از بقیه به درمان پاسخ دادند؛ گانودرما بهتنهایی تومور را بهطور محسوس کوچک نکرد و فقط در حدود ۲ تا ۴ درصد افزایش در برخی گلبولهای سفید دفاعی مشاهده شد. چهار مطالعه از بهبود کیفیت زندگی بیماران گزارش دادند و تنها یک مطالعه عوارض خفیف (تهوع و بیخوابی) را گزارش کرد. هیچکدام از مطالعات طول عمر بیماران را در بلندمدت بررسی نکردند.
نویسندگان مرور اشاره کردند که مطالعات کوچک بوده و روشهایشان ضعف داشته است؛ بنابراین شواهد کافی برای استفاده از گانودرما بهعنوان درمان اصلی سرطان وجود ندارد. این قارچ فقط میتواند در کنار درمان استاندارد در نظر گرفته شود، پس از سنجیدن هزینه، فایده و خواست بیمار. مرور سال ۲۰۱۶ منتشر شده و نتایج آن ممکن است برای بیماران غیرچینی صدق نکند.
راهنمای مرکز سرطان مموریال اسلون کترینگ در سال ۲۰۲۶ بهروز شده و خطرهای احتمالی گانودرما را بیان کرده است؛ از جمله احتمال خونریزی، بهویژه همراه داروهای ضدانعقاد و ضدپلاکت مانند وارفارین یا آسپرین. برای بیمارانی که پس از شیمیدرمانی پلاکتشان پایین آمده، این نکته اهمیت بیشتری دارد.