تحلیل رسانه عبری: نقش نتانیاهو و بن-گور در تشکیل دولت پس از کارزار اتی
منتشرشده: · جهان

رسانه عبری Zman Israel به بررسی نحوهٔ تلاشهای نتانیاهو برای جایگزینی اکثریت پارلمانی با اکثریت یهودی و نقش بن-گور در تضادهای وعدههای اتی پرداخته است
رسانه عبری Zman Israel گزارش داد که نتانیاهو سعی دارد اکثریت پارلمانی را با اکثریت یهودی جایگزین کند؛ بن-گور درگیر وعدههای خود شده و لیبرمن میخواهد بدون شرکایی که ممکن است زمینه برکناری نتانیاهو را فراهم کنند، قدرت را تغییر دهد.
در ادامهٔ مطلب آمده که پس از پایان کارزار اتی، خطوط قرمز کارزار به تلهای سیاسی تبدیل شدهاند؛ رهبران احزاب باید میان زیر پا گذاشتن وعدههایشان و پایبندی به اصولی که ممکن است اسرائیل را به دور دیگری از ات بکشاند، یکی را کنند.
تصویر نهایی توزیع کرسیها هنوز مشخص نشده است، اما پس از پایان کارزار، واقعیتی سیاسی از هماکنون در حال آشکار شدن است؛ وعدههای قاطعی که رهبران احزاب در طول کارزار مطرح کردند، اکنون با واقعیت تشکیل ائتلاف دولتی در تضاد قرار گرفتهاند.
بن-گور در دورهٔ بیستوچهارمین کنست، دو تعهد متناقض مطرح کرد: از یک سو وعده داد مانع کشیده شدن کشور به پنجمین دور ات شود و از سوی دیگر سندی را امضا کرد که در آن متعهد شده بود اجازه ندهد یائیر لاپید نخستوزیر شود و با حزب رَعَم ائتلاف نکند.
وقتی لحظه تصمیمگیری فرا رسید، او نتوانست به هر دو تعهد خود عمل کند؛ بن-گور تا امروز بهای سیاسی سنگینی بابت وعدههایی که زیر پا گذاشت، پرداخت کرده است.
در مقابل، نتانیاهو در میان حامیانش تقریباً هیچ هزینه سیاسی بابت تغییر مواضع خود نمیپردازد؛ چرخشهای موضعی او لزوماً بهعنوان نقض اعتماد تلقی نمیشوند، بلکه بخشی از قواعد بازی سیاسی محسوب میشوند.
در زمان نگارش این مطلب، نتانیاهو از حمایت یک بلوک ۶۱ کرسی برخوردار نیست؛ اگر بخواهد دولت اقلیتی با اتکا به ۵۶ تا ۵۷ نماینده تشکیل دهد، با بلوک مخالفی متشکل از ۶۳ تا ۶۴ نماینده روبهرو خواهد شد که به آن رای منفی میدهند.
در چنین شرایطی، پیام مطرحشده در سخنرانی او در ساعات اولیه بامداد نشان میدهد که تلاش برای معرفی اکثریت یهودی بهعنوان مبنای مشروعیت تشکیل دولت و در عین حال کنار گذاشتن احزاب عرب از معادله سیاسی است.
نتانیاهو پس از ساعت ۳ بامداد گفت: «بلوک راست در میان افکار عمومی یهودی و همه کسانی که از دولت یهودی حمایت میکنند، از اکثریتی مطلق و قاطع برخوردار است. ما باید دولتی قدرتمند، راستگرا و ملی تشکیل دهیم… اکثریت صهیونیست باید به خود بیاید و متحد شود. تنها از این طریق میتوانیم آینده اسرائیل را تضمین کنیم.»
پیام روشن است: اگر نتانیاهو اکثریت پارلمانی ندارد، میکوشد ادعا کند که از نوع دیگری از اکثریت، یعنی اکثریت یهودی و صهیونیستی، برخوردار است؛ اکثریتی که به ادعای او باید از نظر افکار عمومی بر تعداد کرسیهای کنست برتری داشته باشد.
در نظام پارلمانی اسرائیل، دولت به حمایت نمایندگان کنست نیاز دارد، نه اعلام برخورداری از اکثریت در میان یهودیان.
در سوی مقابل، اردوگاه تغییر میتواند درسی از سالهای طولانی رویارویی با نتانیاهو بگیرد: حفظ جبههای متحد متشکل از حدود ۵۰ نماینده و اجازه ندادن به فشار افکار عمومی یا تلاش چهرههای ارشد حزب لیکود برای تجزیه این جبهه. چنین کاری امکانپذیر است، هرچند رهبران این اردوگاه در جریان کارزار اتی حتی زحمت ندادند درباره حفظ چنین وحدتی تعهد بدهند.
حزبهای بلوک نتانیاهو لیکود، اسرائیلی دینی، قدرت یهودی، شاس و یهودیت متحد تورات بیش از یک دهه صفوف خود را فشرده و متحد نگه داشته بودند و این اتحاد برایشان دستاوردهای سیاسی به همراه داشت؛ اما این بلوک در سال ۲۰۲۶ از هم پاشید.