خربزه: فواید، ارزش غذایی و محدودیتهای علمی
منتشرشده: · بهروزرسانی: · سلامت

خربزه میتواند منبع آب، پتاسیم و ویتامینهای مختلف باشد، اما شواهد علمی کافی برای تایید اثر آن بر افزایش میل جنسی یا باروری مردان وجود ندارد.
خربزه یکی از میوههای تابستانی است که به دلیل طعم شیرین، آب فراوان و مصرف آسان، طرفداران زیادی دارد. این میوه میتواند در کنار آب آشامیدنی، بخشی از نیازهای مایعات بدن را تامین کند.
برخی انواع خربزه ایرانی، مانند رقمهای خانواده خربزه مشک، دارای پوست زرد و نواردار و گوشت نارنجی هستند. رنگ و طعم میوه بسته به نوع آن متفاوت است.
خربزه حاوی ویتامینها، مواد معدنی و ترکیبات آنتیاکسیدانی است. این مواد شامل بتاکاروتن، ویتامین C، لوتئین، زآگزانتین، کولین و مقدار کمی سلنیوم میشود. وجود این مواد در میوه به این معنا نیست که مصرف خربزه بهطور قطعی از بیماری خاصی پیشگیری میکند؛ مطالعات معمولاً بر مکملها یا عصارههای غلیظ تمرکز دارند و نتایج آنها را نمیتوان مستقیماً به خوردن خربزه تعمیم داد.
برخی پژوهشهای اولیه، از جمله مطالعات حیوانی، به ارتباط بین آنتیاکسیدانهای موجود در خربزه و سلامت دستگاه تنفسی و آسم میپردازند. با این حال، شواهد کافی وجود ندارد که نشان دهد خوردن خربزه از ابتلا به آسم پیشگیری میکند یا جایگزین درمان آن است.
مقدار بتاکاروتن و ویتامین C در خربزه متفاوت است و برای تعیین نیاز روزانه، معمولاً به ویتامین A و ویتامین C اشاره میشود. برای مثال، ۱۷۷ گرم طالبی گوشتنارنجی حدود ۶۵ میلیگرم ویتامین C فراهم میکند، که در مقایسه با نیاز روزانه مردان (۹۰ میلیگرم) قابل توجه است.
کولین در مطالعاتی بر تاثیر آن بر التهاب در افراد مبتلا به آسم بررسی شده است، اما این نتایج نمیتوانند بهطور مستقیم به مصرف خربزه در افراد سالم یا مبتلا به آسم ترجمه شوند. افراد مبتلا به آسم باید درمان تجویز شده را ادامه دهند و بدون مشورت با پزشک از مکملها استفاده نکنند.
پتاسیم موجود در خربزه نقش مهمی در عملکرد عضلات، اعصاب و تنظیم فشار خون دارد. مصرف کافی پتاسیم در کنار کاهش مصرف نمک و رعایت الگوی غذایی سالم میتواند در کنترل فشار خون کمک کند.