حملات نظامی آمریکا و اسرائیل و تاثیر آن بر دیدگاههای دیاسپورای ایرانی
منتشرشده: · بهروزرسانی: · اقتصاد · اخبار جنگ

حملات مشترک آمریکا و اسرائیل به اهداف در ایران و واکنشهای دیاسپورای ایرانی، بهخصوص در زمینهٔ حمایت از فشارهای نظامی و تغییر ساختار قدرت، سوالاتی را مطرح کرده است. در این میان، انتخابات میاندورهای آمریکا نیز میتواند بر محاسبات سیاسی گروههای مختلف دیاسپورای ایرانی تاثیر بگذارد.
حملات نظامی مشترک آمریکا و اسرائیل به اهدافی در ایران و پیامدهای سیاسی و نظامی آن، بار دیگر پرسشهایی را در میان دیاسپورا درباره امکان تغییر ساختار قدرت در تهران، نقش واشنگتن در تحولات ایران و حدود مداخله خارجی مطرح کرده است.
در حالی که جمهوری اسلامی پس از این حملات همچنان در قدرت است، ارزیابیها درباره نتایج عملیات نظامی و مسیر پیشروی دولت ترامپ یکسان نیست. بخشی از ایرانیان خارج از کشور که از فشار نظامی بر حکومت حمایت میکردند، اکنون درباره دستاوردهای این رویکرد و ادامه آن پرسشهایی مطرح میکنند؛ در مقابل، گروهی دیگر همچنان بر ضرورت حفظ فشار بر تهران تاکید دارند.
انتخابات میاندورهای آمریکا نیز در شرایطی برگزار میشود که تصمیمهای بعدی کاخ سفید درباره ایران میتواند بر محاسبات سیاسی گروههای مختلف دیاسپورای ایرانی اثر بگذارد.
ترامپ در ۲۸ اکتبر ادعا کرد که "جنگ ایران هر زمان که من بخواهم تمام میشود" و در تجمعهای انتخابی خود تهدید کرد که ضربات نهایی بر سایتهای باقیمانده وارد خواهد شد، اما از سوی دیگر تاکید کرد که "این بحران بهزودی به پایان خواهد رسید"، "ایران تمایل زیادی به توافق دارد" و "واشنگتن زمان کافی در اختیار دارد".
همزمان با این تناقضهای دیپلماتیک، پیامدهای ملموس اقتصادی جنگ داغتر از همیشه به سفره مردم در آمریکا رسیده است. بر اساس آمارهای رسمی، متوسط قیمت بنزین با افزایشی بیش از ۱.۲۰ دلار در هر گالن به ۴.۲۸ دلار رسیده و قیمت گازوئیل تا ۶.۳۲ دلار اوج گرفته است.
به گفتهٔ معماریان، روزنامهنگار و تحلیلگر ارشد مسائل ایران، بخشی از ایرانیانی که پیش از جنگ به مداخله نظامی آمریکا امید بسته بودند، اکنون با فاصله گرفتن از تصور اولیه خود، با واقعیتهای سیاست خارجی روبهرو شدهاند. او بیان کرد که گروهی انتظار داشتند ترامپ پس از کشتار دیماه ۱۴۰۴ به ایران حمله کند، حکومت جمهوری اسلامی بلافاصله یا اندکی پس از آن سقوط کند و سپس حکومتی تازه روی کار بیاید که نماینده گروههای مختلف مردم باشد.
معماریان میگوید هفت تا هشت ماه پس از آغاز جنگ، این افراد با این واقعیت مواجه شدهاند که هر کشور در سیاست خارجی خود منافع ملیاش را دنبال میکند و هیچ دولتی منابع خود را صرف نجات مردم کشوری دیگر نمیکند. او تاکید میکند که پاسخگو کردن حکومت ایران و استفاده از سازوکارهای بینالمللی برای افزایش هزینه نقض حقوق بشر باید همچنان در صدر فعالیتهای مخالفان جمهوری اسلامی قرار داشته باشد.
از نگاه معماریان، بخشی از شهروندانی که به چنین رویکردی باور پیدا کرده بودند، اکنون با این برداشت روبهرو شدهاند که چارچوب ورود آمریکا و اسرائیل به جنگ، "لزوما کمک به مردم ایران نبوده است".
در مقابل، نجات بهرامی، روزنامهنگار و تحلیلگر سیاسی، برداشت متفاوتی از گستره حمایت ایرانیان خارج از کشور از سیاست دولت ترامپ دارد. او میگوید اکثریت قریب به اتفاق ایرانیان مقیم کشورهای خارجی، بهویژه کشورهای غربی، همچنان سیاست سختگیرانه دولت فعلی آمریکا علیه جمهوری اسلامی را ترجیح میدهند و امید به اینکه این سیاست به گذار از حکومت منجر شود، در میان آنان از بین نرفته است.
بهرامی معتقد است خیزش دیماه ۱۴۰۴ و کشتار گسترده معترضان، حتی بخشی از ایرانیان خارج از کشور را که پیشتر درباره ضرورت حمایت خارجی تردید داشتند، به این نتیجه رساند که باید از فشار خارجی علیه جمهوری اسلامی حمایت کنند. او تجمعهای ایرانیان خارج از کشور پس از اعتراضات را نشانهای از این گرایش میداند؛ تجمعهایی که به گفته او، هدفشان "حمایت از مردم داخل ایران و رساندن صدای آنان به جهان" بود، اما در عین حال بخش مهمی از شعارهایشان بهروشنی از "مداخله نظامی علیه جمهوری اسلامی" حمایت میکرد.