کوئنتین تارانتینو دربارهٔ ناامید کردن برد پیت گفت

منتشرشده: ۱۶ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۵:۳۵ · فرهنگ و هنر

کوئنتین تارانتینو اعتراف کرد که در زمان کناره‌گیری از کارگردانی دنبالهٔ فیلم «روزی روزگاری در هالیوود»، احساس کرد که برد پیت را ناامید کرده است. پیت که در نقش کلیف بوث در فیلم سال ۲۰۱۹ جایزه اسکار دریافت کرده بود، علاقه‌مند به ادامهٔ داستان بود.

به گفته تارانتینو: «پیت کسی بود که وقتی تصمیم گرفتم این فیلم را کارگردانی نکنم، بیش از همه احساس می‌کردم ناامیدش کرده‌ام. از این بابت احساس بدی داشتم.»

پیت در نقش کلیف بوث در فیلم سال ۲۰۱۹ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرده بود و گفته می‌شود علاقه‌مند به ادامهٔ داستان این شخصیت بود. تارانتینو نوشتن فیلم‌نامهٔ «ماجراهای عجیب‌تر کلیف بوث» را در نظر گرفته و اعلام کرده است که این اثر، که قرار است از طریق نتفلیکس منتشر شود و از ۲۵ نوامبر در سالن‌های آی‌مکس به نمایش درآید، دهمین و آخرین ساختهٔ سینمایی او در مقام کارگردان خواهد بود.

دوران کارگردانی این پروژه به دیوید فینچر پیشنهاد شد؛ فینچر پیش‌تر با برد در فیلم‌های «هفت»، «باشگاه مشت‌زنی» و «مورد عجیب بنجامین باتن» همکاری داشته است. تارانتینو گفت: «از تعجب داشتم شاخ درمی‌آوردم. با خودم گفتم: واقعاً؟ فکر می‌کنی به این پروژه علاقه‌مند باشد؟ لعنتی، معلوم است! فیلم‌نامه را برایش بفرستید!» و اشاره کرد که نگران بود شور و اشتیاق بیش از حد او باعث شود فینچر از قبول پروژه منصرف شود. او توضیح داد که در اولین دفعاتی که با فینچر صحبت کرد، حساب‌شده رفتار می‌کرد تا حرفی نزنند که همه‌چیز را خراب کند.

به گفته فینچر: «او کاملاً درگیر این نقش شده است. عجیب‌ترین و جالب‌ترین بخش این ماجرا برای من این است که تا به حال در موقعیتی نبوده‌ام که بازیگرِ یک شخصیت، آن‌قدر بیشتر از من درباره آن شخصیت بداند. گاهی لازم است در برابر چنین چیزی مقاومت کنی. من چیزهای تازه‌ای درباره شخصیت می‌دانستم، اما برد خودِ آن آدم را می‌شناخت؛ بنابراین می‌توانست در برابر آن همه پرسش و پیشنهاد پیاپی من دوام بیاورد. مدام می‌گفت: نه، نه، نه. خودم می‌دانم باید چه کار کنم.»

تارانتینو گفت که حضور فینچر برای یک سال و نیم از عمرش صرف ساخت اثری از او بود، که برای او فوق‌العاده بود و نشان می‌داد ارزش نوشتن او چقدر است. او افزود که احترام زیادی به فیلم‌نامه‌نویسان دارد، اما هنوز احساس می‌کند مردم او را کارگردانی می‌دانند که فقط برای فیلم‌های خودش فیلم‌نامه می‌نویسد.

داستان «روزی روزگاری در هالیوود» در سال ۱۹۶۹ اتفاق می‌افتد، در حالی که ماجراهای تازه کلیف بوث به سال ۱۹۷۷ می‌رود؛ در آن زمان بوث به فردی تبدیل می‌شود که در هالیوود برای استودیوها مشکلات را حل‌وفصل می‌کند.