راهکاری برای حضور در جمع یاران امام زمان/ توصیه مهم امام صادق به منتظران ظهور
منتشرشده: · ایران
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیا واقعاً دوست داریم از یاران امام زمان باشیم؟ اگر روزی حضرت مهدی ظهور کنند، آیا ما آمادگی همراهی و یاری ایشان را داریم؟
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیا واقعاً دوست داریم از یاران امام زمان باشیم؟ اگر روزی حضرت مهدی ظهور کنند، آیا ما آمادگی همراهی و یاری ایشان را داریم؟
بسیاری از ما بارها با خود گفته‌ایم: ای کاش در زمان پیامبر بودیم و از ایشان دفاع می‌کردیم؛ ای کاش در کربلا حضور داشتیم و امام حسین را تنها نمی‌گذاشتیم. اما یک سوال مهم وجود دارد: مگر امروز امام نداریم؟ مگر امام زمانمان در میان ما نیستند؟
شاید برای یاری امام عصر لازم نباشد منتظر اتفاقی خارق‌العاده باشیم؛ چراکه امام صادق در روایتی ارزشمند، راه و رسم زندگی منتظران واقعی را بیان کرده‌اند؛ مسیری که از همین امروز آغاز می‌شود.
امام صادق درباره یاران امام زمان چه فرمودند؟
امام صادق درباره کسانی که آرزوی همراهی حضرت قائم را دارند، گفتند:
«مَنْ سَرَّهُ اَنْ یَکُونَ مِنْ اَصْحَابِ الْقَائِمِ فَلْیَنْتَظِرْ، وَلْیَعْمَلْ بِالْوَرَعِ وَمَحَاسِنِ الْاَخْلَاقِ وَهُوَ مُنْتَظِرٌ.»
یعنی هر کس دوست دارد از یاران حضرت قائم باشد، باید منتظر بماند و در دوران انتظار، اهل تقوا و پرهیز از گناه و دارای اخلاق نیکو باشد.
این روایت سه وظیفه مهم را برای منتظران ظهور مشخص می‌کند:
۱. انتظار واقعی؛ آمادگی برای ظهور امام زمان
امام صادق نخستین وظیفه مشتاقان یاری امام زمان را انتظار می‌دانند: «فَلْیَنْتَظِرْ».
انتظار فقط به معنای چشم‌به‌راه بودن و دنبال کردن نشانه‌های ظهور نیست؛ بلکه منتظر واقعی کسی است که از نظر اعتقادی و عملی خود را برای همراهی امامش آماده می‌کند.
کسی که منتظر ظهور است، باید در زندگی خود نیز نشانه‌های این انتظار را نشان دهد.
۲. دوری از گناه و رعایت تقوا
دومین سفارش امام صادق این است: «وَلْیَعْمَلْ بِالْوَرَعِ».
ورع یعنی مراقبت از رفتار و گفتار و دوری از گناه و کارهای ناپسند. کسی که آرزوی قرار گرفتن در جمع یاران امام زمان را دارد، نمی‌تواند نسبت به واجبات و محرمات بی‌تفاوت باشد.
گناه، انسان را از مسیر بندگی و آمادگی برای یاری امام دور می‌کند. بنابراین، یکی از مهم‌ترین راه‌های نزدیک شدن به امام عصر، مراقبت از اعمال و اصلاح رفتارهای روزمره است.
۳. خوش‌اخلاقی؛ نشانه یک منتظر واقعی
سومین ویژگی منتظران در کلام امام صادق، برخورداری از اخلاق نیکوست: «وَمَحَاسِنِ الْاَخْلَاقِ».
منتظر واقعی فقط در عبادت و انجام واجبات خلاصه نمی‌شود؛ بلکه باید در برخورد با خانواده، دوستان، همسایگان و دیگران نیز اخلاقی پسندیده داشته باشد.
مهربانی، صداقت، گذشت، احترام به دیگران و پرهیز از بدرفتاری، از جمله رفتارهایی هستند که می‌توانند جلوه‌ای از فرهنگ انتظار در زندگی ما باشند.
در حقیقت، کسی که می‌خواهد از یاران امام زمان باشد، باید از همین امروز در مسیر اخلاق و رفتار مورد رضایت ایشان قدم بردارد.
آیا اگر پیش از ظهور از دنیا برویم، از پاداش یاران امام محروم می‌شویم؟
شاید این سوال برای بسیاری از منتظران مطرح باشد: اگر تمام عمر منتظر ظهور باشیم، اما پیش از قیام حضرت قائم از دنیا برویم، آیا تلاش‌های ما بی‌نتیجه خواهد ماند؟
امام صادق در ادامه روایت، پاسخ امیدبخشی به این پرسش می‌دهند:
«فَاِنْ مَاتَ وَقَامَ الْقَائِمُ بَعْدَهُ کَانَ لَهُ مِنَ الْاَجْرِ مِثْلُ اَجْرِ مَنْ اَدْرَکَهُ»
یعنی اگر چنین فردی پیش از قیام حضرت از دنیا برود و پس از او امام قائم ظهور کند، پاداشی همانند پاداش کسی خواهد داشت که دوران ظهور را درک کرده و در رکاب حضرت باشد.
این بخش از روایت نشان می‌دهد که ارزش انتظار، به حضور فیزیکی در زمان ظهور محدود نیست؛ بلکه ایمان، تقوا، اخلاق نیکو و پایبندی به مسیر حق نیز در این پاداش نقش دارند.
منتظران امام زمان از امروز باید چه کنند؟
با توجه به این روایت، انتظار ظهور تنها یک آرزوی قلبی یا بیان علاقه به امام زمان نیست. منتظر واقعی کسی است که این علاقه را در رفتار و سبک زندگی خود نشان دهد.
اگر دوست داریم در شمار یاران حضرت باشیم، باید از امروز برای اصلاح اعتقادات، دوری از گناه، انجام واجبات و تقویت اخلاق نیکو تلاش کنیم.
امام صادق در پایان این سفارش می‌گویند:
«فَجِدُّوا وَانْتَظِرُوا هَنِیئًا لَکُمْ اَیَّتُهَا الْعِصَابَهُ الْمَرْحُومَهُ»
پس با جدیت تلاش کنید و منتظر باشید؛ گوارایتان باد ای گروهی که مشمول رحمت الهی هستید!
پس برای یاری امام زمان، لازم نیست حتماً منتظر روز ظهور بمانیم؛ فرصت آمادگی از همین امروز در اختیار ماست. شاید مهم‌ترین پرسش این باشد: اگر امروز امام زمانمان به زندگی ما نگاه کنند، چقدر خود را برای همراهی ایشان آماده کرده‌ایم؟
کتاب «دُرّ و یاقوت مهدوی»، محمود اباذری.
پی‌نوشت:
۱. نعمانی، کتاب الغیبه، ص ۲۰۰، باب ۱۶، حدیث ۱۶.