پایان یک امپراطوری
منتشرشده: · به‌روزرسانی: · ورزش
کریستیانو در پیامی خطاب به مردم پرتغال نوشت که این پیراهن هرگز فقط متعلق به او نبوده و پوشیدن، دفاع از آن و به همراه داشتنش در ورزشگاه‌های سراسر جهان، طی ۲۳ سال گذشته افتخاری بزرگ برایش بوده است.
کریستیانو در پیامی خطاب به مردم پرتغال نوشت که این پیراهن هرگز فقط متعلق به او نبوده و پوشیدن، دفاع از آن و به همراه داشتنش در ورزشگاه‌های سراسر جهان، طی ۲۳ سال گذشته افتخاری بزرگ برایش بوده است. او در بخشی از پیامش نوشت: «امروز زمان آن رسیده که این پیراهن را به آینده واگذار کنم. تصمیم آسانی نبود؛ چون بعضی تصمیم‌ها فقط با عقل گرفته نمی‌شود، بلکه قلب هم در آنها نقش دارد». داستان رونالدو با پیراهن پرتغال در آگوست ۲۰۰۳ آغاز شد؛ زمانی که او ۱۸ سال داشت و در دیداری دوستانه مقابل قزاقستان به میدان رفت. یک سال بعد، در یورو ۲۰۰۴، نخستین گل ملی‌اش را به ثمر رساند و در همان تورنمنت به فینال رسید؛ هرچند پرتغال در خانه مقابل یونان شکست خورد و از رسیدن به جام بازماند.
آن روز‌ها کمتر کسی تصور می‌کرد بازیکنی که با سرعت، تکنیک و حرکات انفجاری از جناحین به فوتبال معرفی شده بود، روزی به بزرگ‌ترین گلزن تاریخ فوتبال ملی تبدیل شود. رونالدو به‌تدریج از یک وینگر جوان به رهبر و کاپیتان تیم ملی تبدیل شد؛ بازیکنی که سال‌ها بار اصلی گلزنی پرتغال را بر دوش کشید و در سخت‌ترین مسابقات، امید اول هواداران این کشور بود.
نقطه اوج این مسیر در سال ۲۰۱۶ رقم خورد. پرتغال که در مرحله گروهی یورو به‌سختی از گروهش صعود کرده بود، با عبور از کرواسی، لهستان و ولز به فینال رسید و در دیدار پایانی فرانسه میزبان را یک بر صفر شکست داد. رونالدو در همان مسابقه به دلیل مصدومیت زودتر از موعد زمین را ترک کرد، اما از کنار زمین تا پایان بازی هم‌تیمی‌هایش را هدایت و تشویق کرد تا نخستین قهرمانی بزرگ تاریخ فوتبال پرتغال به دست بیاید.
سه سال بعد، او یک جام دیگر به ویترین افتخارات ملی‌اش اضافه کرد. رونالدو در سال ۲۰۱۹ با پرتغال قهرمان نخستین دوره لیگ ملت‌های اروپا شد و در سال ۲۰۲۵ نیز بار دیگر این عنوان را به دست آورد. به این ترتیب، او در دوران حضورش در تیم ملی، سه جام بزرگ شامل یک قهرمانی اروپا و دو قهرمانی لیگ ملت‌ها را تجربه کرد؛ افتخاراتی که جایگاهش را در تاریخ فوتبال کشورش تثبیت کرد. اما کارنامه رونالدو فقط به جام‌ها و قهرمانی‌ها محدود نمی‌شود. او در طول ۲۳ سال حضور در تیم ملی، رکورد‌هایی ثبت کرد که عبور از بسیاری از آنها برای نسل‌های بعدی فوتبال جهان دشوار خواهد بود.
میراثی با رکورد‌ها
رونالدو در پایان دوران ملی خود با ۲۳۴ بازی و ۱۴۶ گل، در هر دو بخش رکورددار فوتبال مردان جهان است. او ۲۰ گل بیشتر از لیونل مسی، نزدیک‌ترین تعقیب‌کننده‌اش در جدول گلزنان ملی، به ثمر رسانده است. همچنین نخستین بازیکنی است که تعداد بازی‌های ملی‌اش از مرز ۲۰۰ مسابقه عبور کرد و با ۱۰ هت‌تریک ملی، نخستین فوتبالیست مردی شد که به این رکورد رسید.
در رقابت‌های مقدماتی جام جهانی نیز با ۴۱ گل، رکورددار تاریخ این مسابقات است. رونالدو در شش دوره جام جهانی (۲۰۰۶، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۶) حضور داشت و به نخستین بازیکنی تبدیل شد که در شش دوره متفاوت این رقابت‌ها گلزنی کرده است. او در مجموع ۱۱ گل در جام جهانی به ثمر رساند و با ۲۷ مسابقه، رکورددار تعداد بازی در تاریخ جام جهانی برای پرتغال نیز شد.
در مسابقات قهرمانی اروپا هم کارنامه‌ای کم‌نظیر دارد. حضور در شش دوره یورو، انجام ۳۰ مسابقه در مرحله نهایی، ثبت ۱۴ گل و گلزنی در پنج دوره مختلف این رقابت‌ها، بخشی از رکورد‌های اوست. رونالدو همچنین با ۵۵ گل در مجموع مسابقات مقدماتی و مرحله نهایی یورو، بهترین گلزن تاریخ این رقابت‌ها محسوب می‌شود. یکی دیگر از ویژگی‌های آماری دوران ملی او، تداوم گلزنی است. رونالدو از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۲۶، در ۲۳ سال متوالی برای پرتغال گلزنی کرد؛ آماری که نشان‌دهنده استمرار حضور او در سطح اول فوتبال ملی است.
خداحافظی در سایه اختلاف با سرمربی
البته پایان دوران ملی رونالدو بدون حاشیه نبود. او در ماه‌های پایانی حضورش در تیم ملی با اتفاقاتی روبه‌رو شد که رابطه‌اش با کادر فنی پرتغال را تحت تاثیر قرار داد. با روی کار آمدن ژرژ ژسوس به‌عنوان سرمربی جدید پرتغال، اختلافاتی میان این دو شکل گرفت که در نهایت به یکی از جنجالی‌ترین اتفاقات فوتبال این کشور در ماه‌های اخیر تبدیل شد. رونالدو پس از آنکه در دیدار مقابل نروژ در ترکیب اصلی قرار نگرفت و با وجود گرم کردن، فرصت حضور در زمین را پیدا نکرد، از اردوی تیم ملی در دانمارک جدا شد. این اتفاق با واکنش‌های زیادی همراه شد و اختلاف او با سرمربی به تیتر رسانه‌های ورزشی تبدیل شد. رونالدو بعد‌ها از هواداران و هم‌تیمی‌هایش عذرخواهی کرد و اعلام کرد همچنان برای حضور در تیم ملی آمادگی دارد.
با این حال، اعلام خداحافظی در پنجم نوامبر، در شرایطی صورت گرفت که بحث درباره نقش او در تیم ملی و آینده پرتغال همچنان ادامه داشت. البته نمی‌توان اختلاف با ژسوس را تنها دلیل این تصمیم دانست؛ رونالدو ۴۱ سال دارد و پس از بیش از دو دهه حضور در بالاترین سطح فوتبال ملی، طبیعی بود که موضوع پایان این مسیر در مقطعی مطرح شود.
در میان تمام افتخارات رونالدو، یک جام بزرگ همچنان در ویترین افتخاراتش غایب است؛ جام جهانی. او در شش دوره این رقابت‌ها حضور داشت و با وجود ثبت رکورد‌های فردی متعدد، هرگز نتوانست پرتغال را به قهرمانی جهان برساند. بهترین نتیجه او در این مسابقات به جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان بازمی‌گردد؛ جایی که پرتغال با نسل طلایی خود تا مرحله نیمه‌نهایی پیش رفت و در نهایت به مقام چهارم رسید. در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز پرتغال در مرحله یک‌هشتم نهایی مقابل اسپانیا شکست خورد و از مسابقات کنار رفت تا آخرین حضور رونالدو در بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال جهان بدون جام به پایان برسد. با این وجود، کارنامه ملی رونالدو را نمی‌توان با جامی که به دست نیاورد ارزیابی کرد. او بازیکنی بود که فوتبال پرتغال را در سطح جهانی نمایندگی کرد، نسل‌های مختلفی از بازیکنان را کنار خود دید و در طول سال‌ها استاندارد‌های تازه‌ای در گلزنی، آمادگی بدنی و استمرار حرفه‌ای به نمایش گذاشت. ۲۳۴ بازی، ۱۴۶ گل، سه جام بزرگ و مجموعه‌ای از رکورد‌های تاریخی؛ این اعداد حالا به بخشی از تاریخ فوتبال تبدیل شده‌اند. پیراهن شماره ۷ پرتغال به نسل بعدی خواهد رسید، اما پر کردن جای بازیکنی که بیش از دو دهه چهره اصلی فوتبال این کشور بود، ماموریتی بسیار دشوار خواهد بود.