وزیر ورزش به بازنگری در تخصیص بودجه فدراسیون‌های ورزشی اشاره کرد
منتشرشده: · ورزش
وزیر ورزش در نشست پنجمین ارزیابی کاروان ورزش ایران برای بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶، تاکید کرد که بیش از ۵۰ درصد بودجه به رشته‌های غیرالمپیکی اختصاص می‌یابد و پیشنهاد داد که تخصیص اعتبارات بر اساس خروجی المپیک تنظیم شود.
موضوع توزیع اعتبارات میان فدراسیون‌های ورزشی در ایران یکی از مسائل مدیریتی مهم بوده است. محدودیت منابع مالی و تفاوت نیازها، ظرفیت‌ها و هزینه‌های آماده‌سازی باعث پیچیدگی تعیین سهم هر فدراسیون از بودجه دولتی شده است.
در پنجمین نشست ارزیابی عملکرد کاروان ورزش ایران برای بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶، میزان اعتبارات اختصاص یافته به فدراسیون‌ها و انجمن‌های ورزشی طی هفت ماه قبل از اعزام بررسی شد و عملکرد رشته‌های مختلف با توجه به منابع مالی دریافتی ارزیابی گردید.
وزیر ورزش در این نشست بر ضرورت بازنگری در نحوه تخصیص اعتبارات فدراسیون‌های المپیکی و غیرالمپیکی تاکید کرد. او گفت: «عیار ورزش هر کشور را با نتایج آن در بازی‌های المپیک می‌سنجند، نه بازی‌های آسیایی. در حال حاضر بیش از ۵۰ درصد بودجه وزارت ورزش و جوانان به رشته‌هایی اختصاص می‌یابد که در بازی‌های المپیک عایدی ندارند. بنابراین باید با توجه به محدودیت منابع مالی کشور، به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی کنیم که بتوانیم بهترین دستاورد را در بازی‌های المپیک کسب کنیم.»
این اظهارات نشان می‌دهد که وزارت ورزش در مسیر بازنگری احتمالی در نظام توزیع اعتبارات، توجه ویژه‌ای به خروجی رشته‌ها در بازی‌های المپیک دارد؛ رویکردی که با هدف تقویت کاروان ایران برای حضور در المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس مطرح شده است. اما اجرای آن می‌تواند پرسش‌های متعددی درباره جایگاه سایر رشته‌های ورزشی ایجاد کند.
بعضی فدراسیون‌های غیرالمپیکی معتقدند که نباید صرفاً بر اساس حضور یا عدم حضور یک رشته در المپیک درباره میزان حمایت مالی تصمیم‌گیری کرد. این فدراسیون‌ها علاوه بر فعالیت در سطح قهرمانی، مسئولیت توسعه رشته، برگزاری مسابقات داخلی، استعدادیابی و حضور در رقابت‌های جهانی و آسیایی را برعهده دارند و برای انجام این ماموریت‌ها به منابع مالی نیازمندند.
همچنین همه رشته‌ها از ظرفیت یکسانی برای جذب منابع مالی خارج از اعتبارات دولتی برخوردار نیستند. رشته‌های پرطرفدار و مدال‌آور مانند کشتی، والیبال و وزنه‌برداری به واسطه جایگاه اجتماعی، مخاطبان گسترده‌تر و جذابیت بیشتر برای حامیان مالی، امکان بیشتری برای مذاکره با اسپانسرها دارند. در مقابل، برخی رشته‌های کم‌مخاطب حتی در صورت داشتن ظرفیت قهرمانی، برای تامین هزینه‌های جاری و اعزام‌های بین‌المللی با محدودیت مواجه هستند.
در چنین شرایطی، اگر قرار باشد میزان موفقیت در المپیک یا حتی ظرفیت درآمدزایی به معیار اصلی تخصیص بودجه تبدیل شود، احتمال افزایش فاصله مالی میان فدراسیون‌ها وجود دارد. یکی از پرسش‌های مهم در بازنگری نظام اعتبارات این است که آیا وزارت ورزش باید به فدراسیون‌هایی که امکان جذب اسپانسر کمتری دارند، اعتبار مالی بیشتری اختصاص دهد یا منابع خود را به سمت رشته‌هایی هدایت کند که شانس بیشتری برای کسب مدال دارند؟