کاهش سهم سلامت از تولید ناخالص داخلی در ایران
منتشرشده: · بهروزرسانی: · سلامت

رئیسکل سازمان نظام پزشکی ایران، محمد رئیسزاده، در سخنرانی به متخصصان طب فیزیکی و توانبخشی، به کاهش حدود ۵۰ درصدی سهم سلامت از تولید ناخالص داخلی و تاثیرات آن بر نظام سلامت اشاره کرد.
رئیسکل سازمان نظام پزشکی جمهوری اسلامی ایران، محمد رئیسزاده، در سخنرانی به متخصصان طب فیزیکی و توانبخشی، تاکید کرد که این رشته نه تنها تخصصی است بلکه یکی از ارکان مهم نظام سلامت برای حفظ سلامت، کیفیت زندگی و کرامت انسانی میباشد.
رئیسزاده بر این نکته اشاره کرد که بر اساس تعریف سازمان جهانی بهداشت، سلامت شامل وضعیت مطلوب جسمی، روانی و اجتماعی است و عملکرد موفق متخصص در درمان بیماری، اگر به ارتقای کیفیت زندگی و توانمندی اجتماعی فرد منجر نشود، رسالت کامل نظام سلامت محقق نمیشود.
او مسئولیت اجتماعی انجمنهای علمی و متخصصان را برجسته کرد و بیان کرد که در حال حاضر موضوع فرسودگی شغلی و نقش محیط کار در سلامت افراد اهمیت ویژهای پیدا کرده است؛ به جای تمرکز صرف بر ایجاد محیط کار سالم، تمرکز بر «کار سلامتآفرین» افزایش یافته است.
رئیسزاده به چالشهای کلان نظام سلامت اشاره کرد و گفت که کاهش حدود ۵۰ درصدی سهم سلامت از تولید ناخالص داخلی، با جهتگیری قوانین بالادستی در زمینه سهم سلامت از بودجه عمومی و تولید ناخالص داخلی همخوانی ندارد. او افزود که سهم مورد انتظار برای سلامت حدود ۸ درصد است، در حالی که در کشور کمتر از ۴.۵ درصد میباشد و این کاهش تاثیرات خود را در بخشهای مختلف نظام سلامت نشان میدهد.
در خصوص پرداخت مطالبات حوزه سلامت، رئیسزاده انتقاد کرد که تاخیرهای طولانی در پرداخت مطالبات مراکز درمانی، بیمارستانها و فعالان حوزه سلامت، همراه با کسورات و مشکلات مالی، باعث فرسودگی مراکز و بروز نابسامانی در ارائه خدمات میشود. او تاکید کرد که این عوامل فشار مضاعفی بر نظام سلامت وارد میکنند.
رئیسزاده به قیمتگذاری دستوری خدمات سلامت اشاره کرد و گفت که تعرفههای پزشکی در شرایطی تعیین میشوند که امکان اصلاح و افزایش آنها معمولاً تنها یکبار در سال وجود دارد. او بیان کرد که هزینههای واقعی ارائه خدمات بهصورت مستمر افزایش مییابد، در حالی که تعرفهها با فاصله قابل توجهی از قیمت تمامشده تعیین میشوند و حتی همان تعرفه مصوب ممکن است با چندین ماه تاخیر پرداخت شود.
در پایان، رئیسزاده تاکید کرد که نمیتوان از جامعه پزشکی انتظار داشت با بالاترین سطح دانش، مهارت و مسئولیت حرفهای خدمت ارائه کند، اما اقتصاد ارائه این خدمات را به شکل غیرواقعی و دستوری مدیریت میکند؛ این وضعیت تاثیر بر انگیزه نیروی انسانی و توان مراکز درمانی برای استمرار خدمات دارد.