قادر باستانی تبریزی دربارهٔ نقش مردم در حکمرانی
منتشرشده: · بهروزرسانی: · ایران

قادر باستانی تبریزی در یادداشتی به این نکته اشاره کرد که قدرت واقعی نظام سیاسی در توانایی شنیدن صدای مردم و پذیرفتن داوری آنهاست و مردم زمانی صاحب کشورند که حق اصلاح مسیر آن را داشته باشند.
قادر باستانی تبریزی در یادداشتی به این نکته اشاره کرد که قدرت واقعی نظام سیاسی در توانایی شنیدن صدای مردم و پذیرفتن داوری آنهاست و مردم زمانی صاحب کشورند که حق اصلاح مسیر آن را داشته باشند.
در یادداشت خود، او بیان کرد که ریشه بخشی از مشکلات اقتصادی در سیاست و شیوه حکمرانی است و هرچه مردم در انتخاب مسیر کشور سهم و اثر بیشتری داشته باشند، اعتماد و همراهی آنان برای عبور از دشواریهای اقتصادی بیشتر خواهد شد.
قادر باستانی تبریزی در ادامه یادداشت اشاره کرد که در انتخابات آمریکا، شکست جمهوریخواهان در دو مجلس کنگره برای مردمی که از رفتار و ادبیات ترامپ خشمزده شده بودند، اتفاقی خوشایند بود و این نشان داد که شهروندان میتوانند با رای خود، قدرت را تغییر دهند.
در همان انتخابات، عبدالرحمن السید، پزشک مسلمان، با شکست نامزد مورد حمایت ترامپ در میشیگان، به نخستین مسلمان راهیافته به مجلس سنای آمریکا تبدیل شد. ایلهان عمر، زن مسلمان پناهنده سومالیایی، از حوزه انتخابیه خود در مینهسوتا به کنگره راه یافت. زهران ممدانی، جوان شیعه 34 ساله، با رای مردم بر کرسی شهرداری نیویورک رسیده بود.
قادر باستانی تبریزی اشاره کرد که تاریخ نظام سیاسی آمریکا شامل جنگها، مداخلات خارجی، تبعیض نژادی و نفوذ سرمایه در سیاست است و دموکراسی آمریکایی با بحرانهای جدی روبهروست. برگزاری انتخابات امکان اصلاح و جابهجایی قدرت را در خود حفظ میکند، اما رئیسجمهور نمیتواند نتیجه صندوق رای را به میل خود تعیین کند.
در ادامه متن، او به تنظیم و ویرایش نوارهای «درس مواضع حزب جمهوری اسلامی» اشاره کرد که در سالهای نخست انقلاب، بنیانگذاران حزب برای توضیح مبانی فکری، سیاسی و اعتقادی خود برگزار میکردند. او بیان کرد که جامعهای آباد، آزاد، عدالتمحور و سرشار از امید که بنیانگذاران انقلاب میخواستند برای مردم این سرزمین بسازند، پس از جنگ هشتساله تلاش برای بازسازی و ساختن جامعه اسلامی الگو و نمونه را آغاز کرد.
قادر باستانی تبریزی توضیح داد که دولت اصلاحات روی کار آمد و اگرچه رویکرد توسعه سیاسی این دولت و برخی حرکتها نگرانی بخشی از نیروهای انقلابی را برانگیخت، اما جهتگیری کلی کشور همچنان در امتداد همان افق توسعه و پیشرفتی بود که نسل نخست انقلاب ترسیم کرده بودند. حاصل تجربه دو دولت، تدوین سند چشمانداز بیستساله و مجموعه سیاستهای کلی نظام بود که رهبر ابلاغ و بر اجرای آنها تاکید کرد.
او اشاره کرد که از اوایل دهه هشتاد، به تدریج تصور در بخشی از ساختار سیاسی قوت گرفت که برخی بهتر از مردم میدانند چه کسی شایستگی نمایندگی آنان را دارد و چه کسی صلاحیت اداره کشور را داراست. انتخابات مجلس هفتم قدم اول بود و در سالهای بعد، کار به جایی رسید که حتی آیتالله هاشمی رفسنجانی، نزدیکترین یار امام، ردصلاحیت شد. به تدریج، چرخهای بسته در ساختار حکمرانی شکل گرفت که در آن گروهی محدود، پیوسته میان مناصب جابهجا میشوند و بخش بزرگی از سرمایه و استعداد انسانی، فکری و مدیریتی کشور، بیرون از دایره تصمیمگیری و اثرگذاری باقی میماند.