چرا فرمین لوپز شبیه هافبک‌های کلاسیک بارسلونا نیست؟
منتشرشده: · به‌روزرسانی: · ورزش
در مصاحبه‌ای تازه با نشریه موندو دپورتیوو، از فرمین لوپز پرسیده شد که گل زدن را بیشتر دوست دارد یا پاس گل دادن را.
در مصاحبه‌ای تازه با نشریه موندو دپورتیوو، از فرمین لوپز پرسیده شد که گل زدن را بیشتر دوست دارد یا پاس گل دادن را.
برای هافبکی که در بارسلونا بازی می‌کند، باشگاهی که شاید بیش از هر تیم دیگری در جهان برای پاس دادن ارزش قائل است، پاسخ باب میل همه احتمالاً «پاس گل دادن» بود. بعضی بازیکنان هم ترجیح می‌دهند پاسخی محتاطانه بدهند و بگویند هر کاری که به موفقیت تیم کمک کند، برایشان رضایت‌بخش است. اما فرمین تصمیم گرفت صادق باشد.
این هافبک ۲۳ ساله گفت: «راستش را بخواهید، گل زدن را ترجیح می‌دهم.»
او یکشنبه‌شب نشان داد که در این حرف کاملاً جدی است. فرمین هر دو گل بارسلونا را در پیروزی مهم ۲ بر یک مقابل اتلتیکومادرید به ثمر رساند و تقریباً یک‌تنه سه امتیاز را برای تیمش به ارمغان آورد؛ آن هم در مسابقه‌ای که بارسلونا در دقایق ابتدایی برای پیدا کردن ریتم بازی خود با مشکل مواجه شده بود.
فرمین به‌تدریج به بازیکنی تبدیل می‌شود که در مسابقات بزرگ می‌توان روی او حساب کرد؛ به‌ویژه در لحظاتی که بارسلونا کنترل بازی را در اختیار ندارد و به یک حرکت تعیین‌کننده نیاز پیدا می‌کند.
شاید این دو ویژگی چندان هم بی‌ارتباط نباشند.
فرمین یک هافبک معمولی بارسلونا نیست. او در مقایسه با تمام هافبک‌های دیگر تیم، به‌طور میانگین پاس‌های کمتری در هر مسابقه می‌دهد. در فصل جاری نیز فقط کریم آدیمی و لامین یامال، دو بازیکن کناری بارسلونا، درصد پاس‌های صحیح پایین‌تری نسبت به او داشته‌اند.
فرمین آشکارا بیش از هافبک‌های کلاسیک بارسلونا در ۱۵ سال پیش، و حتی بیش از گاوی و پدری، به بازی رو به جلو و رسیدن به دروازه حریف فکر می‌کند.
او در همان مصاحبه با موندو دپورتیوو توضیح داد:
«مهم‌ترین نقطه قوتم، سبک بازی مستقیم من است. از بچگی همین ویژگی و ذهنیت را داشته‌ام؛ اینکه همیشه رو به جلو حرکت کنم، به سمت دروازه بروم و به گل زدن یا ایجاد موقعیت گل فکر کنم. این ویژگی از همان ابتدا در وجودم بوده و به‌مرور زمان سعی کرده‌ام آن را بهتر کنم. فکر می‌کنم بازیکنی هستم که مستقیم بازی می‌کند.»
حرکت بدون توپ؛ مهم‌تر از ضربه نهایی
گل دوم فرمین مقابل اتلتیکومادرید نمونه بسیار خوبی برای شناخت سبک بازی او بود.
در آغاز این حمله، وضعیت بازیکنان در میانه میدان کمی عجیب به نظر می‌رسید؛ فضاهای خالی بزرگی در نقاط مختلف زمین وجود داشت. در چنین موقعیتی، بیشتر هافبک‌های اسپانیایی وقتی می‌دیدند پدری در مرکز زمین صاحب توپ شده، به سمت دروازه خودی عقب می‌رفتند تا مسیر پاس عرضی را برای او باز کنند.
اما فرمین تصمیم متفاوتی گرفت.
او به‌جای نزدیک شدن به پدری، فرصت را برای فرار به سمت دروازه حریف مناسب دید. فرمین با حرکت رو به جلو، خودش را تقریباً پشت هافبک‌های اتلتیکو پنهان کرد.
نکته مهم این بود که او منتظر دریافت پاس از پدری نبود؛ بلکه یک مرحله جلوتر را می‌دید و به پاسی فکر می‌کرد که قرار بود بعد از پاس پدری ارسال شود.
این تصمیم به بهترین شکل ممکن جواب داد.
پدری توپ را به سمت راست و برای یامال فرستاد. یامال با دریبل رو به جلو پیشروی کرد و سپس با پاسی دقیق، توپ را پشت خط دفاع اتلتیکو و در مسیر فرار فرمین قرار داد.
هافبک بارسلونا که با سرعت وارد فضای خالی شده بود، به‌خوبی بدنش را تنظیم کرد و در همان حال حرکت، توپ را به دروازه فرستاد.
ضربه نهایی فوق‌العاده بود، اما آنچه بیش از گلزنی فرمین اهمیت داشت، حرکت بدون توپ او برای رسیدن به آن موقعیت بود.
این دقیقاً همان چیزی است که فرمین را به بازیکنی متفاوت تبدیل می‌کند.
نمونه دیگری را می‌توان در گل اخیر او در پیروزی ۶ بر یک مقابل آلاوس دید.
نوع حرکت او در این صحنه کمی متفاوت بود. احتمالاً فرمین ابتدا انتظار داشت رافینیا توپ را پشت مدافعان برایش ارسال کند. بااین‌حال، حرکت او بار دیگر شرایط را برای ارسال یک پاس بلند به سمت یامال فراهم کرد.
سپس فرمین توانست پاس یامال را در فضای پشت خط دفاع دریافت کند و حمله را به گل تبدیل کند.
در هر دو صحنه، فرمین با حرکت بدون توپ خود نه‌تنها برای دریافت پاس آماده می‌شود، بلکه به شکل‌گیری مسیر حمله نیز کمک می‌کند.
شاید واضح‌ترین نمونه از این ویژگی او را بتوان در پیروزی قاطع ۷ بر ۲ بارسلونا مقابل نیوکاسل در لیگ قهرمانان فصل گذشته مشاهده کرد.
وقتی جرارد مارتین توپ را از خط دفاع به جلو می‌برد، فرمین ابتدا به سمت او حرکت کرد.
اما هدفش واقعاً این نبود که توپ را مقابل پایش دریافت کند.
این حرکت در حقیقت یک فریب حساب‌شده و بسیار بود؛ حرکتی بدون توپ که به فرمین اجازه داد از یار مستقیمش، ساندرو تونالی، جدا شود.
مارتین به‌جای پاس دادن به فرمین، توپ را مستقیم به رافینیا رساند. رافینیا هم با یک پاس تک‌ضرب و ظریف، توپ را در مسیر حرکت فرمین قرار داد تا او با فرار به سمت دروازه، گلزنی کند.
حرکتی سریع، مستقیم و هماهنگ که همه‌چیز آن با هوشمندی فرمین در فرار از یارگیری آغاز شد.
هافبکی که بارسلونا سال‌ها شبیه او را نداشته است
احتمالاً بارسلونا پس از سسک فابرگاس، هافبکی با چنین ویژگی‌هایی نداشته است؛ بازیکنی که توانایی فرار به فضاهای خالی و حرکت به سمت دروازه را در هشت سال حضورش در آرسنال پرورش داده بود.
البته تفاوت مهم اینجاست که فرمین همین سبک بازی را در خود بارسلونا توسعه داده است.
نقشه شوت‌های او از ابتدای فصل گذشته نشان می‌دهد که بیشتر گل‌هایش از محدوده اطراف نقطه پنالتی به ثمر رسیده‌اند.
او اغلب با زمان‌بندی دقیق وارد محوطه جریمه می‌شود تا پاس‌های رو به عقب از نزدیکی خط عرضی یا ارسال‌های بازیکنان کناری را به گل تبدیل کند.
در این مدت، تعداد گل‌های فرمین حدود دو گل بیشتر از گل‌های مورد انتظار او (xG) بوده است. یکی از دلایل این عملکرد، توانایی او در شوت‌زنی با هر دو پا است.
حدود یک‌سوم شوت‌هایش را با پای چپ، یعنی پای ضعیف‌تر خود، می‌زند که نسبت قابل‌توجهی است.
گل تساوی بارسلونا مقابل اتلتیکومادرید در روز یکشنبه نیز نمونه خوبی از همین توانایی بود؛ ضربه‌ای سریع با پای چپ که تقریباً بدون وجود یک موقعیت آشکار گلزنی به ثمر رسید و نشان داد فرمین تا چه اندازه می‌تواند در استفاده از فرصت‌های ناگهانی موثر باشد.
دریافت پاس‌های خط‌شکن؛ ویژگی مهم دیگری در بازی فرمین
وقتی صحبت از پاس دادن می‌شود، مهم‌ترین توانایی فرمین لزوماً ارسال پاس‌های خط‌شکن نیست؛ بلکه مهارت او در قرار گرفتن در موقعیت مناسب برای دریافت این پاس‌هاست.
فرمین به‌خوبی می‌داند چگونه بین خطوط حریف جای‌گیری کند. او اغلب با حرکت‌های عرضی در فضاهای کوچک میان بازیکنان حریف، مسیر پاس را برای هافبک‌های عقب‌تر بارسلونا باز می‌کند.
این ویژگی به بارسلونا اجازه می‌دهد به‌جای گردش مداوم توپ در عرض زمین، با یک پاس خطوط دفاعی حریف را بشکند و سرعت حمله را افزایش دهد.
نقشه پاس‌های رو به جلویی که فرمین از ابتدای فصل گذشته در داخل ساختار دفاعی حریف دریافت کرده، به‌خوبی این ویژگی را نشان می‌دهد.
او علاقه زیادی دارد در فضاهای داخلی سمت راست زمین صاحب توپ شود؛ مناطقی که می‌تواند با لامین یامال همکاری کند و ترکیب‌های هجومی موثری شکل دهد.
این جای‌گیری به فرمین اجازه می‌دهد هم در پیشروی توپ نقش داشته باشد و هم در موقعیت مناسبی برای حرکت بعدی به سمت دروازه قرار بگیرد.
چالش بعدی؛ تثبیت جایگاه در تیم ملی اسپانیا
گام بعدی فرمین، تثبیت جایگاهش در تیم ملی اسپانیاست.
او تاکنون ۱۰ بازی ملی انجام داده و عضوی از تیم قهرمان اسپانیا در یورو ۲۰۲۴ بوده است. بااین‌حال، سهمش از آن رقابت‌ها تنها نیم ساعت بازی مقابل آلبانی در آخرین مسابقه مرحله گروهی بود؛ دیداری که اسپانیا پیش از آن صعود خود به مرحله حذفی را قطعی کرده بود.
فرمین جام جهانی ۲۰۲۶ را نیز به دلیل مصدومیت از دست داد.
هرچند اسپانیا بدون او قهرمان جهان شد، اما در جریان مسابقات لحظاتی وجود داشت که توانایی فرمین در پیدا کردن فضاهای بین خطوط، دریافت پاس‌های خط‌شکن و انتقال توپ به یک‌سوم هجومی می‌توانست به کمک تیم بیاید.
او دست‌کم در پیروزی ۴ بر یک اسپانیا مقابل کرواسی در لیگ ملت‌های اروپا در ماه سپتامبر در ترکیب اصلی حضور داشت و امیدوار است در مسابقه این هفته مقابل جمهوری چک نیز فرصت بازی پیدا کند.
یکی از نکاتی که می‌تواند به تثبیت جایگاهش در تیم ملی کمک کند، آشنایی او با بازیکنان اطرافش است.
وقتی فرمین در نقش هافبک متمایل به راست برای اسپانیا بازی می‌کند، بازیکنانی مانند لامین یامال، رودری، پائو کوبارسی و گاهی پدری در کنارش حضور دارند؛ بازیکنانی که همگی هم‌تیمی او در بارسلونا هستند.
این هماهنگی و شناخت متقابل می‌تواند امتیاز مهمی برای فرمین باشد.
او با خود همان هماهنگی و شناختی را به تیم ملی می‌آورد که در بارسلونا به دست آورده است؛ اما درعین‌حال، ویژگی‌هایی دارد که حتی در خود بارسلونا نیز چندان رایج نیستند.