پایان تمرین بقا در مریخ؛ چهار داوطلب چگونه بیش از یک سال در انزوا زندگی کردند؟
منتشرشده: · فناوری

چهار داوطلب ناسا پس از بیش از یک سال زندگی در انزوای کامل و در زیستگاهی شبیهسازیشده روی سطح مریخ، سرانجام از محل اقامت خود خارج شدند.
چهار داوطلب ناسا پس از بیش از یک سال زندگی در انزوای کامل و در زیستگاهی شبیهسازیشده روی سطح مریخ، سرانجام از محل اقامت خود خارج شدند. این آزمایش ۳۷۸ روزه با هدف بررسی تاثیر انزوای طولانیمدت، منابع محدود و تاخیر ارتباطی بر سلامت و عملکرد انسان انجام شد و میتواند به ناسا در آمادهسازی فضانوردان برای سفرهای طولانی به ماه و مریخ کمک کند.
چهار عضو گروه دوم برنامه پژوهشی چاپیا (CHAPEA)، روز ۳۱ اکتبر ۲۰۲۶ (۹ آبان ۱۴۰۵)، پس از پایان ۳۷۸ روز زندگی در زیستگاهی واقع در مرکز فضایی جانسون در هیوستون تگزاس، برای نخستین بار دوباره قدم به دنیای بیرون گذاشتند. راس الدر، الن الیس، جیمز اسپایسر و متیو مونتگمری از ۱۹ اکتبر ۲۰۲۵ (۲۷ مهر ۱۴۰۴) در این محیط محصور زندگی میکردند و وظایفی مشابه فعالیتهای فضانوردان در یک ماموریت واقعی به مریخ را انجام میدادند.
ماموریت چهار داوطلب بخشی از برنامه پژوهشی چاپیا (مخفف شبیهساز پژوهشی سلامت و عملکرد خدمه فضایی) بود؛ مجموعهای از آزمایشهایی که ناسا برای شناخت بهتر چالشهای جسمی، روانی و عملیاتی سفرهای فضایی طولانیمدت انجام میدهد. هدف اصلی، بررسی این موضوع است که انسانها در شرایط انزوا، محدودیت منابع و دوری از زمین چگونه میتوانند سلامت و بهرهوری خود را حفظ کنند.
کپی لینک
زندگی یکساله در زیستگاه چاپ سهبعدیشده
محل زندگی داوطلبان، زیستگاهی به نام «مارس دون آلفا» با مساحت حدود ۱۵۸ مترمربع بود که با فناوری چاپ سهبعدی ساخته شده است. این سازه بخشهای جداگانهای برای استراحت، کار، فعالیتهای پزشکی، ورزش و پرورش گیاهان داشت و چهار اتاق خصوصی نیز برای اعضای گروه در نظر گرفته شده بود.
استفاده از چاپ سهبعدی در طراحی چنین زیستگاههایی اهمیت ویژهای دارد؛ زیرا در ماموریتهای آینده، انتقال مصالح ساختمانی از زمین به ماه یا مریخ هزینهبر خواهد بود. در مقابل، فناوری چاپ سهبعدی (ساخت افزودنی) میتواند امکان استفاده از مواد و منابع موجود در مقصد را برای احداث سازههای موردنیاز فراهم کند. ناسا در ساخت مارس دون آلفا از سامانه چاپ سهبعدی شرکت آیکان و ماده ساختمانی موسوم به لاواکریت استفاده کرده است.