مدعیان عدالتخواهی و پرسش دربارهٔ دوگانهگی در ادعاها
منتشرشده: · ایران

به گفتهٔ روزنامهٔ جوان، مدعیان عدالتخواهی در گذشته با ادعاهای اثباتنشده به حریم خصوصی افراد و اعتبار شخصیتهای سیاسی حمله کردهاند و این موضوع باعث سرگردانی افکار عمومی شده است.
به گزارش روزنامهٔ جوان، عدالتخواهی به عنوان آرمانی برای اصلاح جامعه مطرح میشود، اما وقتی این آرمان به ابزاری برای شهرتطلبی و تخریب اشخاص تبدیل شود، دیگر نمیتوان تنها به نام آن تکیه کرد.
مطابق با متن، برخی مدعیان عدالتخواهی در سالهای گذشته با طرح اتهامهای اثباتنشده، حریم خصوصی افراد و اعتبار شخصیتهای سیاسی را هدف قرار داده و افکار عمومی را در میان بدگمانی، خشم و بیاعتمادی سرگردان کردهاند. این ادعاها در ظاهر از عدالت سخن میگویند، اما در داخل با آسیبهای جدی اخلاقی و رفتاری مواجه بودهاند.
پیامهای منتشر شده توسط حید اشتری و حسین قربانزاده، مدیر روابط عمومی هلدینگ صنایع پتروشیمی خلیج فارس، به ضرورت پاسخگویی مدعیان عدالتخواهی و پرهیز از برخورد دوگانه با مطالبه شفافیت اشاره میکند.
این موضوع به عنوان یک الگو در فضای سیاسی و رسانهای کشور مطرح شده است؛ در آنجا که گاهی ادعا پیش از بررسی در مراجع قانونی، به موجی رسانهای تبدیل میشود و آبروی اشخاص هزینه جلب توجه قرار میگیرد. در چنین فضایی، حتی اگر ادعا بعداً اثبات نشود، آثار روانی و اجتماعی آن باقی میماند.
نقد عملکرد مسئولان و مطالبه توضیح از آنان حق جامعه است، اما این حق، مجوزی برای انتشار هر ادعایی بدون طی مراحل لازم و ارائه مستندات کافی نیست. اگر پرسشها به خود افشاگر میرسد، او را از همان قاعده مستثنا نمیکند.
در مورد تراستیهای نفتی و اختلاف بر سر عملکرد وزارت نفت، پرسشهای مهمی دربارهٔ تعهدات مالی، بدهیهای احتمالی، مسئولیت شرکت ملی نفت و شرکت نیکو مطرح است. این مسائل باید با بررسی تخصصی و مستند پیگیری شوند؛ تقلیل آنها به دعواهای سیاسی میتواند مسئولیتخواهی را به حاشیه براند.
تفاوت عدالتخواهی مسئولانه با هیاهوی رسانهای در شیوه مواجهه با فساد آشکار میشود. سوتزنی معتبر به جمعآوری اسناد، بررسی تخصصی، مشورت با صاحبنظران، شنیدن پاسخ طرف مقابل و پیگیری از مسیرهای قانونی و نظارتی نیاز دارد. رسانه میتواند ابزار آگاهیبخشی باشد، اما جای دادگاه را نمیگیرد، همانگونه که افشاگر نمیتواند صرفاً با اتکا به ادعاهای خود نقش قاضی را بر عهده بگیرد.
اگرچه نمیتوان همهٔ افشاگریهای سالهای گذشته را پروژهای سیاسی و تخریبی توصیف کرد یا مدعی شد تمام مدعیان عدالتخواهی با انگیزههای یکسان عمل کردهاند، اما آثار تخریبی اتهامزنی بیپشتوانه و تبدیل اختلافات سیاسی به پروندههای رسانهای را نمیتوان نادیده گرفت.
اکنون زمان بازاندیشی جدی در میراث مدعیان عدالتخواهی است. عدالتخواهی نه در تعداد پروندههایی که علیه دیگران گشوده میشود معنا پیدا میکند و نه در شدت ادبیات افشاگرانه. معیار آن، پایبندی به قانون، انصاف، سند و پاسخگویی است. عدالت، پیش از آنکه ابزاری برای محاکمه دیگران باشد، معیاری است که مدعیانش باید بیش از همه خود را با آن بسنجند.