بررسی آیفون دوئو؛ یک شروع تماشایی و ناتمام
منتشرشده: · فناوری
بخش مهمی از توان اپل در همراه‌ساختن توسعه‌دهندگان به ساختار آن برمی‌گردد. کوپرتینونشین‌ها از طراحی تراشه و سخت‌افزار گرفته تا سیستم‌عامل و ابزارهای توسعه را در اختیار دارد و می‌تواند تغییرات این لایه‌ها را هماهنگ پیش ببرد.
بخش مهمی از توان اپل در همراه‌ساختن توسعه‌دهندگان به ساختار آن برمی‌گردد. کوپرتینونشین‌ها از طراحی تراشه و سخت‌افزار گرفته تا سیستم‌عامل و ابزارهای توسعه را در اختیار دارد و می‌تواند تغییرات این لایه‌ها را هماهنگ پیش ببرد. تعداد محدودتر مدل‌ها و ترکیب‌های سخت‌افزاری نیز کار توسعه‌دهنده را آسان‌تر می‌کند؛ او به‌جای مواجهه با مجموعه‌ای بسیار گسترده از دستگاه‌ها و رفتارهای متفاوت، با خانواده‌ای مشخص‌تر و مسیر فنی روشن‌تری روبه‌روست.
در دنیای ویندوز و اندروید به‌سختی می‌توان توسعه‌دهندگان را با تغییرات همراه ساخت. مایکروسافت و گوگل باید سیستم‌عامل و ابزارهایشان را با محصولات شرکت‌های متعدد، نسل‌های مختلف سخت‌افزار و دامنه‌ی وسیع‌تری از اندازه‌ها و شیوه‌های استفاده سازگار نگه دارند. سازنده‌ی تراشه، تولیدکننده‌ی دستگاه و توسعه‌دهنده‌ی سیستم‌عامل نیز اغلب شرکت‌های جداگانه‌اند. توسعه‌دهنده هم باید برنامه‌اش را در شرایط متنوع‌تری آزمایش کند و برای رفتارهای متفاوت آماده باشد.
اگر گله و شکایت درباره‌ی محدودیت‌های چندوظیفگی و سطح سازگاری اپ‌ها را کنار بگذاریم، قابلیت‌ها و ویژگی‌های جذابی هم در تجربه‌ی نرم‌افزاری آیفون دوئو به‌چشم می‌آید؛ به‌عنوان مثال، اپل برای آنکه چینش اپ‌ها و ویجت‌ها در صفحه‌ی هوم روی هر دو نمایشگر را آشنا نگه دارد، نشان‌گر سیگنال وای‌فای، شبکه و شارژ باتری را باهم ادغام کرده و همراه با داک اپ‌ها، به ضلع کناری صفحه‌نمایش انتقال داده است.