کابلهای ارتباطی خلیج فارس در جنگ احتمالی نقش فشار ایران را ایفا می‌کنند
کابلهای ارتباطی خلیج فارس در صورت جنگ احتمالی می‌توانند به ابزار فشار ایران تبدیل شوند، اما تاثیر آنها بر اینترنت جهانی کمتر از یک درصد است و بیشتر بر اقتصاد دیجیتال کشورهای خلیج فارس تاثیر می‌گذارد.
کابلهای ارتباطی خلیج فارس در صورت جنگ احتمالی می‌توانند به ابزار فشار ایران تبدیل شوند، اما تاثیر آنها بر اینترنت جهانی کمتر از یک درصد است و بیشتر بر اقتصاد دیجیتال کشورهای خلیج فارس تاثیر می‌گذارد.
برآورد تله‌جئوگرافی که از رویترز نقل شده، سهم کابلهای عبوری از تنگه هرمز را کمتر از یک درصد پهنای باند بین‌المللی می‌داند؛ بنابراین، اختلال در آنها بیش از آنکه اینترنت آمریکا و اروپا را متوقف کند، اقتصاد دیجیتال کشورهای خلیج فارس را تحت فشار قرار می‌دهد.
پرسش اصلی، صرفاً امکان قطع کابل‌ها نیست؛ مسئله آن است که آیا هزینه اقتصادی ایجادشده به تغییر رفتار آمریکا، اسرائیل و شرکای منطقه‌ای آنان تبدیل خواهد شد یا برعکس، همکاری امنیتی بیشتری علیه ایران ایجاد می‌کند.
در این بررسی، سناریوهای آینده از واقعیت‌های گزارش‌شده جدا شده‌اند و برآوردهای اقتصادی نیز پیش‌بینی قطعی خسارت نیستند اما در تلاش‌اند تا یک تصویر واقعبینانه از وضعیت فردای قطع کابلهای اینترنت خلیج فارس، خلق کنند.
جنگ اخیر نشان داد که برتری تسلیحاتی آمریکا و اسرائیل، لزوماً به حذف توان پاسخ ایران منتهی نمی‌شود. گزارش رویترز در ارزیابی شش‌ماهه جنگ، هم از خسارت سنگین به نیروهای مسلح و اقتصاد ایران سخن می‌گوید و هم تاکید می‌کند که تهران توان موشکی، پهپادی و ظرفیت ایجاد اختلال در تردد هرمز را حفظ کرده است.
از این منظر، حفظ امکان ضربه متقابل، استمرار فرماندهی و جلوگیری از تشنج تصمیم‌گیری، به‌اندازه تعداد موشک‌های شلیک‌شده اهمیت پیدا می‌کند. مسئله، نسبت هزینه و دستاورد جنگ برای مهاجم است، نه یک مقایسه ساده میان مقدار کمی ارتش‌ها.
گزارش رویترز از استمرار حملات ایران به تاسیسات نظامی آمریکا و کشتیرانی خبر می‌دهد. توان موشکی و پهپادی ایران از این جهت اهمیت دارد که جغرافیای هزینه را گسترش می‌دهد. جنگی که با حمله به خاک ایران آغاز می‌شود، ممکن است به مسئله امنیت پایگاه‌های خارجی، حمل‌ونقل، تجارت و سرمایه‌گذاری منطقه تبدیل شود.
گزارش‌های جنگ، حملات ایران به مراکز نظامی و دیپلماتیک آمریکا در کشورهای عربی و اختلال در پروازها و زنجیره‌های تامین را ثبت کرده‌اند. بنابراین، متحدان واشنگتن نمی‌توانند همیشه خود را تماشاگرانی خارج از میدان تلقی کنند.
بااین‌حال، وسعت جغرافیایی پاسخ، به‌تنهایی شاخص موفقیت نیست. عبور یک پرتابه از پدافند، تحمیل خسارت به یک تاسیسات و واداشتن دولت مقابل به تغییر سیاست، سه مرحله متفاوت‌اند. ممکن است یک عملیات از نظر نظامی موثر باشد، اما از نظر سیاسی، کشور هدف را به همکاری بیشتر با آمریکا سوق دهد.
ارزیابی علمی قدرت ایران باید هر سه مرحله را بسنجد و میان نمایش ظرفیت، تحمیل هزینه و تحقق هدف سیاسی فاصله بگذارد. همین احتیاط درباره تاب‌آوری اجتماعی نیز ضروری است. استمرار کارکرد دولت و خدمات عمومی، نشانه‌ای از بقای سازمان اجتماعی است؛ اما نباید آن را بدون داده معتبر، معادل اجماع کامل درباره همه سیاست‌ها دانست.