مدیر گروه محصولات سپیدار دربارهٔ آینده هوش مصنوعی در نرمافزارهای سازمانی
منتشرشده: · فناوری

امیر رضایی، مدیر گروه محصولات سپیدار سیستم آسیا، در کارگاهی دربارهٔ ویژگیهای محصول «سپیدار ابری» و دستیار هوشمند آن صحبت کرد و به نقش هوش مصنوعی Agentic در نرمافزارهای سازمانی اشاره نمود.
امیر رضایی، مدیر گروه محصولات سپیدار سیستم آسیا، در کارگاهی با عنوان «هوش مصنوعی؛ میانبر چابکی در کسبوکارهای کوچک» دربارهٔ ویژگیهای محصول تازه این شرکت به نام «سپیدار ابری» و دستیار هوشمند آن سخن گفت. به گفته او، در این محصول سه نسل هوش مصنوعی وجود دارد: هوش مصنوعی سنتی و محاسبهگر، هوش مصنوعی مکالمهمحور و هوش مصنوعی عاملمحور (Agentic). رضایی افزود که هدف سپیدار رسیدن به مرحلهای است که از هوش مصنوعی Agentic به صورت گستردهتری استفاده شود.
سپیدار سیستم در مسیر توسعه سرویسهای هوش مصنوعی خود به دنبال عبور از مرحله تحلیل و پاسخگویی به پرسشهای کاربران و رسیدن به دستیارهایی است که بتوانند بخشی از فعالیتهای روزمره کسبوکارها را انجام دهند. او توضیح داد که هوش مصنوعی در نرمافزارهای سازمانی باید به دادههای یکپارچه دسترسی داشته باشد و با رعایت سطح دسترسی کاربران، علاوه بر تحلیل اطلاعات، امکان انجام اقداماتی مانند ثبت فاکتور یا اقدام کلی را نیز داشته باشد.
در گذشته، هوش مصنوعی در اختیار سازمانهای بزرگ بود، اما امروزه با ظهور هوش مصنوعی مولد و Agentic AI در نرمافزارهای سازمانی، استفاده از هوش مصنوعی برای کسبوکارهای کوچک به شکل به صرفهای امکانپذیر شده است. رضایی اشاره کرد که مدلهای هوش مصنوعی مولد به تنهایی نمیتوانند اقداماتی مانند ارسال ایمیل را پیش ببرند و سازمانها برای اقدام به مدل Agentic AI نیاز دارند.
او بیان کرد که حرکت به سمت چنین سامانههایی مستلزم آن است که هوش مصنوعی به دادههای عملیاتی در نرمافزارهای سازمانی مرتبط و ابزارهای عملیاتی دسترسی داشته باشد. او مسیر تکامل این فناوری را از دستیارهای تحلیلی به سمت سامانههای خودکار توصیف کرد؛ سامانههایی که میتوانند بخش بیشتری از فرایندها را با نظارت و تصمیمگیری انسانی انجام دهند.
در بخش دیگری از صحبتهای خود، رضایی به وضعیت کسبوکارهای کوچک و نوع استفاده این گروه از هوش مصنوعی پرداخت. او گفت این کسبوکارها معمولاً به مشتریان نزدیکترند و سریعتر تصمیم میگیرند، اما منابع مالی محدودتری دارند، واحد فناوری اطلاعات مستقل ندارند و ممکن است یک نفر همزمان چند مسئولیت را برعهده بگیرد. در چنین شرایطی، هوش مصنوعی میتواند به کاهش بار کارهای روزمره و افزایش بهرهوری کمک کند، اما استفاده از ابزارهای پراکنده برای تولید محتوا یا انجام وظایف کوتاهمدت الزاماً به بهبود یکپارچه عملکرد سازمان منجر نمیشود.
رضایی با اشاره به پژوهشهای مرتبط با کسبوکارهای کوچک و متوسط که به سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) نسبت داد، گفت استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی در این کسبوکارها در حال گسترش است، اما سهم کسبوکارهایی که اثر این فناوری را تحولآفرین ارزیابی میکنند، همچنان محدود است. او هزینه نگهداری و تداوم استفاده، کمبود مهارت کارکنان و دشواری انتخاب ابزار مناسب را از موانع اصلی بهرهگیری موثر از این فناوری دانست.
او معتقد است برای عبور از استفادههای پراکنده، باید هوش مصنوعی در نرمافزارهای سازمانی و بر بستر دادههای واقعی و یکپارچه کسبوکار قرار بگیرد. در این مدل، به جای آنکه کارکنان اطلاعات را میان چند ابزار جابهجا کنند، دستیار هوشمند میتواند در چارچوب نرمافزار مورد استفاده سازمان به اطلاعات مرتبط دسترسی داشته باشد و در انجام وظایف کمک کند.
رضایی در توضیح رویکرد سپیدار سیستم گفت نرمافزارهای سازمانی در نسل نخست عمدتاً برای ثبت و نگهداری اطلاعات به کار میرفتند. در مرحله بعد، ابزارهای تحلیلی به کاربران کمک کردند تا از دادههای ثبتشده برای تصمیمگیری استفاده کنند. هدف بعدی، حرکت به سمت سامانههایی است که علاوه بر تحلیل اطلاعات، بتوانند اقدام مناسب را نیز پیشنهاد دهند یا بخشی از آن را اجرا کنند.