انتخابات پارلمانی اسرائیل و پوشش رسانهای در ایران
منتشرشده: · ایران

رسانههای ایرانی، انتخابات پارلمانی اسرائیل را پوشش داده و تحولات احزاب و تشکیل دولت را تحلیل کردهاند، در حالی که جمهوری اسلامی موجودیت این کشور را به رسمیت نمیشناسد
از زمان انقلاب ۱۳۵۷، مخالفت با اسرائیل یکی از اصول سیاست خارجی جمهوری اسلامی بوده است. در طول نزدیک به نیم قرن، دولتها و نخستوزیران متعددی در اسرائیل فعالیت کردهاند که تصمیمهایشان بر مناسبات منطقهای و امنیت ایران تاثیر گذاشته است.
انتخابات پارلمانی اسرائیل در ۲۷ اکتبر، در رسانههای جمهوری اسلامی نیز بازتاب یافت. یک رسانه نزدیک به سپاه پاسداران، در روز رایگیری به بررسی رقابت احزاب و احتمال شکست بنیامین نتانیاهو پرداخت و یک روز بعد نیز سناریوهای تشکیل دولت آینده را تحلیل کرد. خبرگزاری مهر نیز تحولات انتخاباتی این کشور را پوشش داد.
این توجه رسانهای در حالی است که جمهوری اسلامی طی نزدیک به نیم قرن، از به رسمیت شناختن اسرائیل خودداری کرده و در ادبیات رسمی خود حتی از نام این کشور پرهیز میکند. همان حکومتی که مشروعیت اسرائیل را انکار میکند، انتخابات، پارلمان، احزاب و نخستوزیر آن را با دقت دنبال میکند؛ نهادهایی که موجودیتشان در چارچوب همان ساختار سیاسی معنا پیدا میکند که تهران مشروعیتش را نمیپذیرد.
از دیدگاه امنیتی، اسرائیل به عنوان قدرتی نظامی، اطلاعاتی و سیاسی در نظر گرفته میشود که تصمیمهایش میتواند پیامدهای مستقیمی برای ایران داشته باشد. در این راستا، رسانههای نزدیک به حکومت، شمار کرسیهای احزاب اسرائیلی، احتمال تشکیل دولت ائتلافی و آینده سیاسی نتانیاهو را بررسی میکنند.
نتانیاهو، که طی بیش از دو دهه مقابله با جمهوری اسلامی را به یکی از محورهای اصلی سیاست امنیتی خود تبدیل کرده است، پس از انتخابات اخیر به عنوان یک فرصت تاریخی برای اسرائیل و آمریکا اشاره کرده است. برای تهران، ماندن یا رفتن او میتواند بر احتمال جنگ دوباره، آینده مذاکرات ایران و آمریکا و شدت فشارهای نظامی و اقتصادی تاثیر بگذارد. اما شکست نتانیاهو لزوماً به معنای کاهش تهدید نیست؛ رقیب او، گادی آیزنکوت، نیز با دستیابی جمهوری اسلامی به سلاح هستهای مخالف است.
پوشش انتخابات اسرائیل برای رسانههای نزدیک به جمهوری اسلامی، علاوه بر تحلیل سیاسی، به برجسته کردن اختلافات داخلی این کشور نیز میپردازد. بحرانهای ائتلافی و رقابتهای انتخاباتی میتوانند در روایت رسانهای حکومت، نشانههایی از ضعف و بیثباتی اسرائیل معرفی شوند، اگرچه تغییر دولت در یک نظام پارلمانی بهخودیخود نشانه فروپاشی یا تضعیف توان نظامی آن نیست.
در مجموع، توجه رسانههای حکومتی ایران به انتخابات اسرائیل نشاندهنده محدودیتهای گفتمان رسمی جمهوری اسلامی در مواجهه با واقعیتهای منطقه است. جمهوری اسلامی میتواند مشروعیت ساختار سیاسی اسرائیل را انکار کند، اما نمیتواند قدرت نظامی، نهادهای حکومتی و تاثیر تصمیمهای آن بر امنیت ایران را نادیده بگیرد.