گفتوگوهای میان ایران و آمریکا بهصورت مثبت اما نهایینشده گزارش شد
منتشرشده: · بهروزرسانی: · ایران · اخبار جنگ

گفتوگوهای میان ایران و آمریکا از طریق میانجیها بهصورت مثبت گزارش شد، اما هیچ توافق نهایی صورت نگرفته و برنامهٔ ۷ روزه برای جلوگیری از عملیات نظامی پس از میاندورهای مطرح شد
در چند روز گذشته، پیامها و تماسها میان ایران و آمریکا از طریق میانجیها بسیار زیاد بوده است. موضوع این رایزنیها، طرحی موسوم به «برنامه ۷ روزه» است که هدف آن جلوگیری از بازگشت به عملیات نظامی پس از میاندورهای آمریکا است. به گفته یک منبع، گفتوگوها تاکنون مثبت بودهاند، اما این به معنای نهایی شدن هیچ توافقی نیست. این منبع گزارش داد که اگر ایران به این پیشنهاد پاسخ منفی بدهد، ممکن است گزینهٔ دیگری جز ازسرگیری حملات آمریکا نداشته باشد. همچنین گفته شد که آمریکا هنوز متحدان خود در منطقه خلیج فارس را از برنامه احتمالی یک کارزار نظامی کوتاهمدت و شدید پس از میاندورهای مطلع نکرده است. در رویاروییهای آمریکا و ایران، تهدیدهای علنی حداکثری معمولاً با فعالیت همزمان کانالهای غیرعلنی میانجیگری همراه بودهاند. حضور واسطههایی که پیشنهادها را میان دو طرف منتقل میکنند، الگویی معمول در روند مذاکرات است و نه نشانهای از حلوفصل اختلافات. توصیف فعلی مذاکرات بهعنوان گفتوگوهای مثبت اما نهایینشده، در کنار مطرح شدن ازسرگیری حملات بهعنوان گزینه جایگزین، مشخصهٔ رایج پیامرسانی سیاسی در میانه مذاکرات است. هر دو طرف در چنین تعاملاتی سابقه دارند که با افشای گزینشی اطلاعات، بر شرایط مذاکرات تاثیر بگذارند؛ همچنین گزارشهای مبتنی بر یک منبع درباره پیشرفت مذاکرات، در گذشته بارها تغییر کرده یا بیاعتبار شدهاند. نکته مهمتر این گزارش آن است که گفته میشود متحدان آمریکا در منطقه خلیج فارس هنوز درباره هیچ کارزار نظامی احتمالی پس از میاندورهای توجیه نشدهاند. در موارد مشابه، اطلاعرسانی به متحدان و تغییرات آشکار در آرایش نیروهای نظامی، از جمله نشانههایی بودهاند که تهدیدهای با هدف اعمال فشار را از قصد واقعی برای اجرای عملیات نظامی متمایز میکنند. بر همین اساس، گزارششدن نبود چنین اقداماتی نشان میدهد که تهدید نظامی همچنان بیشتر در مرحله اعمال فشار قرار دارد. بااینحال، تقویم یک عامل محرک با موعدی مشخص ایجاد میکند. تجربه مذاکرات مشابه که تحت فشار ضربالاجل انجام شدهاند، نشان میدهد که چنین شرایطی معمولاً روند دستیابی به توافق یا تشدید تنش را در فاصله زمانی کوتاهی پیرامون موعد تعیینشده فشرده میکند. در صورت شکست مذاکرات، تاثیر این تحول در بازارها از طریق افزایش یا کاهش صرف ریسک نفت خام، فاصله قیمتی قراردادهای نزدیکسررسید نفت و تغییر قیمتگذاری اختیار خرید نفت در جهت افزایش قیمتها نمایان میشود؛ این تحولات در کنار تغییرات قیمت مطلق نفت قابل رصد هستند. در مرحله بعد، نرخ حملونقل دریایی در خلیج فارس و هزینههای بیمه نیز میتوانند نشانههای تکمیلی باشند؛ هرچند معمولاً واکنش آنها دیرتر آشکار میشود. برای تشخیص اینکه این گزارشها صرفاً بخشی از فضای رسانهای و فشارهای سیاسی هستند یا نشانهای از قصد واقعی برای اقدام نظامی، باید منتظر چند تحول بود: تایید یا تکذیب گزارش از سوی رسانههای دیگر، واکنش ایران از طریق کانالهای ارتباطی خود و هرگونه تغییر قابل مشاهده در جابهجاییها و تدارکات نظامی در منطقه خلیج فارس. تجربههای گذشته نشان داده است که این نشانهها میتوانند به تمایز میان فضاسازی سیاسی و قصد عملیاتی کمک کنند.