هدهد ویژن

ترامپ: ایران به‌طور نظامی شکست خورد؛ اما امنیت خلیج هنوز در خطر

منتشرشده: · ایران

ترامپ: ایران به‌طور نظامی شکست خورد؛ اما امنیت خلیج هنوز در خطر

کُوِت فرماندهی پیش‌رویی را در چارچوب فرماندهی نظامی متحدین خلیج تاسیس کرد؛ این اقدام در پی گفته‌های ترامپ دربارهٔ پایان جنگ ایران و آمریکا است.

در ۱۰ نوامبر، وزرای دفاع خلیج، فرماندهی پیش‌رویی در کویت را تایید کردند که نیروهای اختصاصی در آن مستقر خواهند شد. این تصمیم گام دیگری در جهت مسئولیت‌پذیری جمعی خلیج برای امنیت خود است.

یک روز قبل، پس از دیدار با نخست‌وزیر قطر، رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، گفت: «ایران به‌طور نظامی شکست خورد.» او همچنین اعلام کرد که بلوک‌دست آمریکا ادامه خواهد داشت و امکان اقدامات نظامی بیشتر را باز می‌گذارد.

هرچند هرگونه فرصت برای دیپلماسی باید حمایت شود، اما حتی یک توافق پایدار، مشکلات امنیتی بنیادی خلیج را حل نخواهد کرد. ارزش فرماندهی کویت بستگی به اجرا و ارتباط آن با مشارکت‌های امنیتی دیگر منطقه دارد.

پاسخ معتبر به مجموعه پیچیده تهدیدها، ساختار امنیتی لایه‌دار و شبکه‌ای است. خلیج در حال حرکت در این مسیر است؛ اکنون باید اطمینان حاصل شود که این لایه‌ها به‌طور موثر یکدیگر را تکمیل کنند.

لایه‌گذاری با شناخت این است که مشارکت‌های مختلف نقش‌های متفاوتی دارند. توانایی‌های ملی و همکاری در چارچوب شورای همکاری خلیج پایه را فراهم می‌کند. رابطه با ایالات متحده همچنان مرکزی است، در حالی که ترتیبات اضافی نیازهایی را پوشش می‌دهند که یک شریک نمی‌تواند برآورده کند.

همکاری با فرماندهی مرکزی آمریکا یک لایه عملیاتی را فراهم می‌کند؛ سلول هماهنگی دفاع هوایی و موشکی در الودید در ژانویه به منظور بهبود هماهنگی منطقه‌ای، اشتراک هشدارهای تهدید و آمادگی برای حوادث ایجاد شد.

توافق دفاع مشترک مکه، امضا شده توسط عربستان، ترکیه و پاکستان، تعهد دفاع جمعی را در میان اعضای خود اضافه می‌کند. یادداشت بدر، امضا شده توسط قطر، ترکیه، پاکستان و اندونزی، همکاری در تولید دفاع، پژوهش و آموزش فنی را تعیین می‌کند.

این ترتیبات باید بر اساس شکاف‌هایی که پر می‌کنند ارزیابی شوند. دفاع جمعی، هماهنگی عملیاتی و ظرفیت صنعتی یکدیگر را تقویت می‌کنند، اما هیچ‌کدام نمی‌توانند جایگزین دیگری شوند. خرید یک مداخله‌کننده، تولید قطعات آن و تصمیم‌گیری دربارهٔ استفاده در بحران، مسائل جداگانه‌ای هستند.

مرحله بعدی، اتصال این لایه‌ها است تا توانمندی‌های توسعه‌یافته از طریق یک شراکت، قابلیت‌های دیگر را تقویت کنند. این همان چیزی است که ساختار را شبکه‌ای می‌کند.

خبرهای مرتبط