یوزها تماشاگر جاه‌طلبی غول‌های آسیا
منتشرشده: · به‌روزرسانی: · ورزش
ورزشی، فیفادی نوامبر برای قدرت‌های فوتبال آسیا فرصتی ارزشمند جهت محک زدن توانایی‌ها، شناسایی نقاط ضعف و افزایش آمادگی برای رقابت‌های پیش روست؛ اما برنامه تیم ملی ایران حکایت متفاوتی دارد.
ورزشی، فیفادی نوامبر برای قدرت‌های فوتبال آسیا فرصتی ارزشمند جهت محک زدن توانایی‌ها، شناسایی نقاط ضعف و افزایش آمادگی برای رقابت‌های پیش روست؛ اما برنامه تیم ملی ایران حکایت متفاوتی دارد. درحالی‌که ژاپن به استقبال برزیل می‌رود، کره جنوبی، عربستان، استرالیا و قطر در تقابل‌هایی نزدیک به سطح رقابت‌های بزرگ قاره قرار می‌گیرند و ازبکستان نیز با روسیه و عربستان دیدار می‌کند، سهم فوتبال ایران از این پنجره ملی، دو مسابقه برابر فلسطین و عراق در بصره است. این تفاوت فاحش، تنها به نام و اعتبار حریفان محدود نمی‌شود؛ بلکه از دو نگاه کاملاً متفاوت به مقوله آماده‌سازی تیم‌های ملی حکایت دارد.
ژاپن؛ آزمون با معیارهای جهانی
سامورایی‌های آبی در خانه میزبان برزیل خواهند بود؛ تیمی که با هدایت کارلو آنچلوتی به دنبال آماده‌سازی برای رقابت‌های پیش روست. ژاپن پس از این مسابقه نیز با پاراگوئه روبه‌رو می‌شود تا دو آزمون جدی مقابل نمایندگان آمریکای جنوبی داشته باشد. انتخاب چنین حریفانی نشان می‌دهد ژاپنی‌ها به دنبال سنجش توانایی‌های خود در بالاترین سطح رقابت هستند. آنها به جای اکتفا به مسابقات کم‌ریسک و تکراری، برای مواجهه با فوتبال متفاوت و محک خوردن برابر ستاره‌های بزرگ جهان برنامه‌ریزی می‌کنند.
آسیا در مسیر رقابت، ایران در مسیر تکرار
در دوحه، بخش قابل‌توجهی از قدرت‌های قاره مقابل یکدیگر قرار می‌گیرند. کره جنوبی با عربستان و قطر بازی می‌کند، استرالیا به مصاف قطر و اردن می‌رود و عربستان نیز علاوه بر کره جنوبی، با ازبکستان دیدار خواهد کرد. ازبکستان هم در تاشکند میزبان روسیه است و سپس راهی دوحه می‌شود تا برابر عربستان قرار بگیرد.
نکته قابل‌توجه اینجاست که رقبای مستقیم ایران، نه‌تنها به دنبال مواجهه با تیم‌های قدرتمند خارج از قاره هستند، بلکه از فرصت فیفادی برای رویارویی مستقیم با یکدیگر نیز استفاده می‌کنند. چنین مسابقاتی می‌تواند معیار مناسبی برای ارزیابی فاصله فنی مدعیان و شناسایی کاستی‌های تاکتیکی آنها باشد. اما تیم ملی ایران در شرایطی به بصره می‌رود که خبری از چنین آزمون‌هایی در برنامه‌اش نیست. دو مسابقه با فلسطین و عراق، هرچند می‌تواند از جنبه‌های فنی و منطقه‌ای اهمیت داشته باشد، اما قابل مقایسه با برنامه ژاپن، کره جنوبی، استرالیا و حتی ازبکستان نیستند.
فدراسیون؛ تماشاگر رقابت رقبا
تناقض اصلی همین‌جاست؛ تیم‌هایی که ایران مدعی رقابت با آنهاست، برای پیشرفت و افزایش کیفیت فنی خود به سراغ آزمون‌های دشوار می‌روند، اما فدراسیون فوتبال ایران به برنامه‌ای بسنده کرده که دستاورد رقابتی آن محل پرسش است. چرا ژاپن می‌تواند برزیل را به خانه بیاورد، اما ایران در انتخاب یک حریف قدرتمند خارج از منطقه ناکام می‌ماند؟ چرا رقبای آسیایی از همین فرصت برای رویارویی با یکدیگر استفاده می‌کنند، اما برنامه ایران از این چرخه رقابت فاصله دارد؟
مساله فقط دو مسابقه در ماه نوامبر نیست؛ مساله شکاف میان ادعای حضور در جمع قدرت‌های برتر آسیا و کیفیت برنامه‌ریزی برای رسیدن به این جایگاه است. فدراسیون فوتبال نمی‌تواند از یک سو انتظار رقابت با بهترین‌های قاره را داشته باشد و از سوی دیگر، در پنجره‌هایی که می‌تواند نقش مهمی در ارتقای سطح تیم ملی ایفا کند، به حداقل‌ها رضایت دهد. درحالی‌که رقبای ایران برای نزدیک شدن به استانداردهای جهانی تلاش می‌کنند، تیم ملی همچنان با برنامه‌ای روبه‌روست که تناسب چندانی با جاه‌طلبی‌های اعلام‌شده فوتبال ایران ندارد.