نقش ژنها در شکلگیری شخصیت بر اساس یک مطالعه جدید
منتشرشده: · سلامت

یک مطالعه جدید نشان میدهد که هزاران گونه ژنتیکی رایج در شکلگیری ویژگیهای شخصیتی نقش دارند، اما این روند پیچیده است و محیط نیز در آن تاثیر دارد.
بر اساس گزارشی که حاصل تحلیل دادههای ژنتیکی است، هزاران گونه ژنتیکی رایج در شکلگیری ویژگیهای شخصیتی دخیل هستند. به گفته پژوهشگران، ۱۲۶۰ گونه ژنی مختلف شناسایی شدهاند که با جنبههای گوناگون شخصیت مرتبط هستند. محققان اعلام کردند که از میان این موارد، ۸۲۴ گونه در بخشهایی از ژنوم قرار داشتند که پیش از این، ارتباطی میان آنها و ویژگیهای شخصیتی شناخته نشده بود. علاوه بر این، بیش از ۱۶ هزار گونه رایج دیگر نیز وجود دارند که میتوانند در هر یک از پنج ویژگی بزرگ شخصیت شامل برونگرایی، توافقپذیری، وظیفهشناسی، روانرنجوری و تجربهپذیری نقش داشته باشند.
هنری کرانزلر، پژوهشگر و استاد روانپزشکی، توضیح داد که ژن واحدی برای ویژگیهایی مانند برونگرایی یا وظیفهشناسی وجود ندارد. او اعلام کرد که هزاران تفاوت ژنتیکی وجود دارد که هر کدام به تنهایی سهم اندکی دارند، اما در مجموع، در کنار تاثیرات متعدد محیطی، شخصیت فرد را شکل میدهند. در این پژوهش، محققان دادههای ۴۶ گروه تحقیقاتی را با هم ترکیب کردند و حجم نمونههای مورد بررسی بین ۶۱۱ هزار تا بیش از ۱.۱ میلیون نفر متغیر بود.
این تیم پژوهشی دریافت که میان ویژگیهای شخصیتی فرد و طیف گستردهای از بیماریها و عادتها، از جمله مشکلات سلامت روان، سوءمصرف مواد و سطح سلامت جسمانی، همپوشانی ژنتیکی وجود دارد. برای نمونه، ژنهای مرتبط با روانرنجوری با افزایش خطر ابتلا به اختلالات سلامت روان ارتباط داشتند؛ در حالی که ویژگی وظیفهشناسی از نظر ژنتیکی با مصرف کمتر مواد و انجام بیشتر فعالیتهای ورزشی مرتبط بود. به گفته پژوهشگران، الگوهای ژنتیکی ثابت بودند و این ارتباطها در گروههای سنی مختلف، مناطق جغرافیایی گوناگون و انواع آزمونهای شخصیتی مشابه دیده شدند.
با این حال، محققان اعلام کردند که این گونههای ژنتیکی رایج، تنها ۵ تا ۹ درصد از تفاوتهای شخصیتی سنجیدهشده در این مطالعه را توجیه میکنند. پژوهشگران گفتند که ژنها تنها تا حد کمی رفتار را پیشبینی میکنند و نمیتوان از آنها برای قضاوت درباره انتخابهایی که فرد در آینده انجام خواهد داد، استفاده کرد. بهطور کلی، شخصیت بازتابدهنده هر دو عامل ژنها و محیط زندگی فرد است. کرانزلر اعلام کرد که این یافتهها ابزاری برای بررسی چرایی ارتباط شخصیت با سلامت و رفتار فراهم میکنند، اما DNA تعیینکننده مطلق شخصیت یا آینده افراد نیست.