کیسههای پلاستیکی چای ممکن است هزاران ذره میکروپلاستیک آزاد کنند
منتشرشده: · فناوری

پژوهشگران دانشگاه رجب طیب اردوغان نشان دادند که کیسههای پلاستیکی چای در دمکشیدن در آب داغ میتوانند بین ۵۵۵ تا ۲۴۹۸ ذره میکروپلاستیک و ترکیبات شیمیایی مانند BPA و فتالات وارد فنجان چای کنند.
پژوهشگران دانشگاه رجب طیب اردوغان ترکیه در آزمایشی ۱۴ برند چای کیسهای و ۱۴ برند چای فلهای را بررسی کردند. از میان برندهای کیسهای، چهار برند از کیسههای پلاستیکی ساختهشده از پلیآمید استفاده میکردند و ۱۰ برند دیگر از کاغذ یا سلولز ساخته شده بودند.
کیسههای پلاستیکی در مدت سه دقیقه در آب تازهجوشیده قرار گرفتند و سپس تعداد ذرات آزادشده اندازهگیری شد. نتایج نشان داد که هر کیسهی پلاستیکی بین ۵۵۵ تا ۲۴۹۸ ذره میکروپلاستیک وارد فنجان چای میکند، در حالی که چای فلهای فقط حدود ۰٫۳ تا ۲٫۴ ذره در هر فنجان داشت.
علاوه بر ذرات پلاستیکی، در تمام نمونههای چای تهیهشده با کیسههای پلاستیکی ترکیبات شیمیایی بیسفنول ای (BPA) و فتالاتها شناسایی شد. در یکی از برندها مقدار فتالات BBP بهصورت غیرمعمول بالا بود که احتمالاً از چسب بستهبندی کیسه وارد چای شده است.
میزان BPA در محدودهای قرار داشت که نویسندگان پژوهش آن را ایمن توصیف کردند، اما دریافت این ترکیبات بهویژه برای کودکان، زنان باردار و افرادی که زیاد چای مینوشند، نیازمند توجه است.
وجود میکروپلاستیک در چای لزوماً بهمعنای آسیب قطعی به سلامت نیست؛ پژوهشهای آزمایشگاهی نشان دادهاند که این ذرات ممکن است باعث التهاب و آسیب سلولی شوند، اما پیامدهای دقیق مصرف آنها برای سلامت انسان هنوز بهطور کامل مشخص نشده است.
نتایج این پژوهش با مطالعهای در سال ۲۰۱۹ تفاوت چشمگیری دارد؛ در آن مطالعه نشان داده شد که یک کیسه پلاستیکی ممکن است میلیاردها ذره میکروپلاستیک و نانوپلاستیک وارد آب داغ کند. اختلاف نتایج به دلیل روش اندازهگیری است؛ پژوهش جدید فقط ذرات بزرگتر از ۱۰۰ میکرومتر را شناسایی کرد و امکان اندازهگیری نانوپلاستیکها را نداشت، بنابراین تعداد واقعی ذرات آزادشده ممکن است بیشتر باشد.
یافتهها نشان میدهد که جنس کیسه چای میتواند تاثیر قابلتوجهی بر میزان ورود ذرات پلاستیکی به نوشیدنی داشته باشد. استفاده از چای فلهای یا کیسههای بدون پلاستیک میتواند راهی برای کاهش تماس با این ذرات باشد، هرچند هنوز برای مشخصشدن اثرات بلندمدت آنها بر سلامت انسان به پژوهشهای بیشتری نیاز است.
مطالعه در ژورنال npj Science of Food منتشر شد.