پرویز تناولی در آبان ۱۳۵۰ دربارهٔ احمد شاملو و رضا براهنی اظهار نظر کرد
منتشرشده: · فرهنگ و هنر

پرویز تناولی در یک گفتوگوی منتشر شده در آبان ۱۳۵۰، به انتقادهای احمد شاملو و رضا براهنی از هنرمندان تجسمی پاسخ داد و ادعا کرد که آنها هنوز در تهران به شکل سنتی فعالیت میکنند.
پرویز تناولی، نقاش و مجسمهساز ۳۴ ساله، در آبان ۱۳۵۰ در مجلهٔ «سپیدوسیاه» به گفتوگوی جنجالی و خواندنی پرداخت. او در آن زمان در اوج خلاقیت خود بود و در حال ساخت درهای دوازدهتُنی آرامگاه رضاشاه و توسعه مفهوم «هیچ» بود.
تناولی در گفتوگو به دلبستگی خود به اشیای معصوم و افسانهٔ «فرهاد کوهکن» اشاره کرد. او این شخصیت را بزرگترین شاعر و مجسمهساز ایران میداند و ادعا میکند که فضای معنوی آثارش از قفس و قفل تا مجسمههای آهنی الهام بخشیده است. تناولی «هیچ» را کاملترین تناسب با کالبد انسان میداند و به ساخت بزرگترین نمونه آن در آمریکا اشاره کرد. او همچنین به خلق جواهرات ساده و ارزانقیمت به عنوان تجسمی کوچک از آثارش اشاره کرد.
بخش جنجالی این مصاحبه، پاسخ تناولی به انتقادهای احمد شاملو و رضا براهنی از هنرمندان تجسمی بود. او با کنایه گفت که این شاعران هنوز در تهران به شکل سنتی فعالیت میکنند. تناولی با انتقاد از دخالت شعرا در امور هنرهای تجسمی و وضعیت رفاهی آنها در مقایسه با مجسمهسازان بیکار، اظهار داشت که ترجیح میدهد مجسمهساز گدا را به شاعر دستمال ابریشمی ترجیح دهد.