ممنوعیت موسیقی در افغانستان و تاثیرات بر هنرمندان
منتشرشده: · جهان

پس از به قدرت رسیدن طالبان، بسیاری از موسیقیدانان افغان فرار کردند و کسانی که ماندند، سازهایشان را پنهان یا خارج کردند. این تغییرات باعث از دست رفتن منبع درآمد و فقر شد.
پس از به قدرت رسیدن طالبان، بسیاری از موسیقیدانان و هنرمندان افغان فرار کردند. کسانی که در کشور ماندند، برای جلوگیری از تخریب سازهایشان، آنها را پنهان یا به خارج فرستادند.
در کوچه خرابات، محلهای که پیش از این محل زندگی بسیاری از موسیقیدانان بود، فروشگاههای موسیقی اکنون کالاهای دیگری مانند مواد غذایی، پوشاک و لوازم خانگی میفروشند.
در سراسر افغانستان، موسیقیدانان یکباره منبع درآمد خود را از دست دادند. برای بسیاری از آنها، موسیقی بخشی از وجودشان است؛ نسل به نسل در خانوادههایشان جریان داشته و تصور اینکه دیگر هرگز نتوانند ساز بزنند، برایشان تحملناپذیر است. برخی از آنها سازهایشان را بیرون میآورند و در خفا نواختن را ادامه میدهند، هرچند این کار خطر دارد.
یک نوازنده سهساز سنتی رباب چوبی دستساز در خانهای کوچک در انتهای یک خیابان باریک، ساز خود را بیرون میآورد و میگوید: «تا زمانی که زنده هستم، به نواختن ادامه خواهم داد. شاید این کار را مخفیانه انجام دهم، اما اجازه نمیدهم رباب ساکت بماند. این فرهنگ ماست، سنتهای افغانستان است که نباید ساکت بمانند؛ باید دوباره زنده شوند و من برای آن مبارزه خواهم کرد.»
یک خواننده دیگر در بخش دیگری از کابل همین عزم را دارد و میگوید: «فعلا ممکن است موسیقی نتواند به شکل علنی اجرا شود، اما هیچکس نمیتواند آن را برای همیشه از قلبهای ما پاک کند. چه در خفا و چه در رویاهایمان، به خواندن و نواختن موسیقی ادامه خواهیم داد.»
این دو موسیقیدان به دلیل ترس از بازداشت، نامشان را منتشر نکردند.
نوازنده رباب پیش از اعمال ممنوعیت، در یک مدرسه موسیقی تدریس میکرد و صاحب یک فروشگاه سازهای سنتی بود؛ درآمد روزانه او حدود ۱۰ هزار افغانی (۱۵۰ دلار) بود. اکنون به عنوان کارگر روزمزد، به سختی ۱۰۰ افغانی (یک دلار و ۵۰ سنت) میگیرد و در فقر شدید زندگی میکند.
پس از اعمال ممنوعیت، برای مدتی برخی اجراهای مخفیانه همچنان ادامه داشت و این دو موسیقیدان نیز در تعدادی از آنها شرکت میکردند. اما اکنون انجام چنین اجراهایی بیش از حد خطرناک است.