منیژه پورعلی در مثنوی جدید به صلح و آزادی میپردازد
منتشرشده: · فرهنگ و هنر

شاعر و عضو هیئت علمی دانشگاه ملایر، منیژه پورعلی، در یک مثنوی جدید مفاهیمی چون صلح، عشق، آزادی و میهندوستی را بررسی میکند.
شاعر و عضو هیئت علمی دانشگاه ملایر، منیژه پورعلی، در یک مثنوی جدید به مفاهیمی چون صلح، عشق، آزادی و میهندوستی پرداخته است.
در متن، او به صلح اشاره میکند و بیان میکند که چشمان او هنوز از صلح میخواند، در حالی که دیگران دربارهٔ جنگ صحبت میکنند. او میگوید که دست او دوباره مهر میبافد و این را سکوت قرن میداند. چشمان او بر جنگ تبسم میزند و لبخند او آیینهٔ صلح است. او اشاره میکند که نگاه خندهآلود او بر کوچههای دهر میماند.
در ادامه، او میگوید که در کنج آغوش او آرامش وجود دارد، حتی اگر دنیا به هم ریزد. او میگوید که حتی اگر غم لشکر انگیزد تا خون سرخ عاشقان ریزد، یا اگر خشم خداوندان طوفانی از نفرت به پا سازد، یا اگر نفرین شوم مرگ در دامن انسان بیاویزد، او همچنان در آرامش باقی میماند. او میگوید که رویانتنم کن با طلسم عشق تا فاتح میدان غم باشم.
او میگوید که اگر رستم نخواهم شد، چیزی شبیه گستهم باشم. او میگوید که بر او بخوان افسون آزادی با آیههای لذت و شادی، تا با درفش آرزوهایت با بختیاری هم قدم باشم. او میگوید که فردای او در دستهای اوست و بخت خوابآلوده بیدار.
او به عنوان یک مادر تاریخ و یادگار فر جاویدان اشاره میکند و او را گوهر تابان و ارزشمند در سینهٔ گنجینهٔ دوران مینامد. او میگوید که ققنوسوار از آتش نیرنگ بیرون بیاور جان پاکت را تا پر گشایم سوی آغوشت، ای قلهٔ آمالم، ای ایران.