هدهد ویژن

نظامی‌گری و انتخابات ۲۰۲۶ در اسرائیل

منتشرشده: · به‌روزرسانی: · ایران

نظامی‌گری و انتخابات ۲۰۲۶ در اسرائیل

در انتخابات ۲۰۲۶ اسرائیل، نظامی‌گری در اراضی اشغالی به‌عنوان عامل مهمی در تعریف شهروندی، مسئولیت اجتماعی و قدرت سیاسی مطرح شد.

نظامی‌گری در اراضی اشغالی نه‌تنها به نقش ارتش در جنگ محدود می‌شود، بلکه در تعریف شهروندی، توزیع مسئولیت اجتماعی، اعتبار سیاسی و رقابت بر سر قدرت حضور دارد. انتخابات ۲۰۲۶، شکاف‌های درونی در اراضی اشغالی را آشکار کرد، اما رقابت جناح‌های مختلف همچنان در چارچوبی جریان دارد که قدرت نظامی را برای حفظ نظم موجود ضروری می‌داند.

نظامی‌گری در اشغال فلسطین، پایه نظام سیاسی اسرائیل را تشکیل داده و گفتمان نظامی‌گیری و تاکید بر امنیت به عادی‌سازی تداوم آن کمک می‌کند. نخستین نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی، دیوید بن‌گوریون، ارتش را یکی از ارکان اصلی ساخت دولت می‌دانست و سازمان مسلح صهیونیستی، هاگانا، پایه نهادی ارتش اسرائیل را در سال ۱۹۴۸ شکل داد.

دکترین نظامی بر بازدارندگی، هشدار زودهنگام، حملات پیش‌دستانه و اقدام نظامی قاطع استوار بود. مفهوم «مردم مسلح»، آمادگی نظامی و مشارکت گسترده ساکنان اراضی اشغالی را شرط بقا معرفی می‌کرد. خدمت نظامی علاوه بر یک الزام قانونی، به عاملی برای برخورداری از اعتبار عمومی تبدیل شد.

در انتخابات ۲۰۲۶، عملکرد دولت بنیامین نتانیاهو در برابر عملیات مقاومت فلسطین در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و پیامدهای امنیتی آن، به یکی از محورهای رقابت انتخاباتی تبدیل شد. جریان مخالف به رهبری گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد ارتش، بر اعتبار و تجربه امنیتی تکیه دارد. وابستگی ائتلاف حاکم به احزاب یهودیان حریدی، مسئله معافیت آنان از خدمت اجباری را به موضوعی مهم در مذاکرات ائتلافی تبدیل کرده است.

با افزایش فراخوان نیروهای ذخیره و طولانی‌شدن عملیات نظامی، معافیت برخی گروه‌ها نارضایتی بخش‌هایی از جامعه را تشدید کرده است. اختلاف بر سر سربازی به مسئله‌ای درباره برابری در تحمل مسئولیت، تعلق اجتماعی و سهم گروه‌ها از قدرت سیاسی تبدیل شده است.

اختلاف بر سر فرماندهی، عمدتاً بر این است که چه کسی توانایی تامین امنیت را دارد، نه اینکه ارتش تا چه اندازه باید در سیاست نقش داشته باشد. مناقشه درباره شکست امنیتی ۷ اکتبر و عملیات طوفان الاقصی، مطالبه تغییر رهبری را تقویت کرده، اما جایگاه نیروی نظامی به‌عنوان ابزار اصلی تامین امنیت را زیر سوال نبرده است. اعتراض به معافیت حریدی‌ها، نابرابری در انجام خدمت نظامی را آشکار می‌کند، اما این اعتراض‌ها معمولاً به پرسش درباره هدف و کارکرد ارتش گسترش نمی‌یابد.

خبرهای مرتبط