چین اعلام کرد جنگنده J‑20S میتواند به اهداف دریایی حمله کند
منتشرشده: · فناوری

نسخهی جدید J‑20S دارای قابلیت حمله دقیق به اهداف متحرک دریایی است، اما محدودیتهای تسلیحات داخلی و عدم تایید عملیاتی هنوز باقی میماند.
رسانههای دولتی چین اعلام کردهاند که نسخهی دوسرنشین جنگنده پنهانکار J‑20S اکنون میتواند به اهداف متحرک دریایی حمله کند؛ این قابلیت در صورت عملیاتی شدن میتواند محاسبات دفاعی ناوهای هواپیمابر آمریکا در دریای چین جنوبی را پیچیدهتر سازد. فاصلهی بین اعلام یک قابلیت و اثبات آن در شرایط رزمی همچنان زیاد به نظر میرسد.
مقام نیروی هوایی ارتش آزادیبخش خلق چین گفته است که J‑20 دارای برتری هوایی میانبرد و دوربرد، حمله دقیق به اهداف زمینی و دریایی، آگاهی موقعیتی، اخلال الکترونیکی، فرماندهی تاکتیکی و همکاری سرنشیندار و بدونسرنشین است. مدل J‑20S، هواپیمایی بزرگ که از پایگاههای زمینی عملیات میکند، برای خدمت روی ناو هواپیمابر بیش از اندازه بزرگ محسوب میشود.
J‑20S با کابین دو نفره، نخستین طرح دوسرنشین شناختهشده در میان جنگندههای پنهانکار نسل پنجم است. خدمهی دوم میتواند جنگ الکترونیکی، دادههای حسگرها و فرایند هدفگیری را مدیریت کند و همزمان هدایت پهپادهای همراه را بر عهده بگیرد. تعداد ساختهشده یا سفارشدادهشدهی این مدل مشخص نیست؛ اگر صدها فروند از پایگاههای ساحلی چین به عملیات دریایی اختصاص یابند، ناوهای آمریکا با شبکهی بزرگتری از حسگرها، هواپیماها و پهپادهای هماهنگ روبهرو خواهند شد.
پکن نام موشک ویژهی ماموریت ضدکشتی J‑20S را اعلام نکرده است. چین در حال حاضر موشک کروز ضدکشتی جمعوجوری ندارد که بهطور شناختهشده در محفظهی داخلی جنگنده جای بگیرد. موشکهای موجود مانند YJ‑12 و YJ‑21 به دلیل ابعادشان باید بیرون بدنه نصب شوند؛ این موضوع باعث افزایش بازتاب راداری و کاهش مزیت پنهانکاری میشود. ممکن است J‑20S اصلاً موشک ضدکشتی حمل نکند.
J‑20 با وجود مانورپذیری قابلتوجه برای هواپیمایی با ابعاد بزرگ، در اصل برای نبرد نزدیک با جنگندههای آمریکایی طراحی نشده بود. نبود توپ داخلی نیز با ماموریت رهگیری دوربرد سازگاری دارد. یکی از اهداف مهم آن میتواند هواپیمای هشدار زودهنگام E‑2C Hawkeye باشد؛ سکویی که ناوگروه آمریکایی برای کشف تهدیدهای دوردست به آن وابستگی زیادی دارد.
J‑20S در نقش دیدهبان میتواند با اتکا به پنهانکاری به محدودهی ناوگروه نزدیک شود، موقعیت کشتیها را شناسایی کند و دادهها را برای یگانهای موشکی مستقر در خشکی بفرستد. پس از شلیک نیز خدمهی دوم قادر خواهد بود اطلاعات تماس و مسیر هدف را بهروزرسانی کند. چنین نقشی، بدون نیاز به نصب موشک بزرگ زیر بال، ارزش عملیاتی جنگنده را حفظ میکند و آن را به گرهای از شبکهی شناسایی و هدفگیری چین بدل میسازد.
چین اطلاعات برنامههای نظامی خود را بهشدت کنترل میکند و هنوز نمایش عمومی و قابل راستیآزمایی از حملهی دریایی J‑20S ارائه نداده است. سابقهی اختلاف میان مشخصات اعلامی تجهیزات نظامی و عملکرد واقعی آنها نیز ارزیابی محتاطانه را ضروری میکند.