جان وایت در روانوک در سال ۱۵۹۰ به دنبال سرنخهای گمشده شد
منتشرشده: · فناوری

در سال ۱۵۹۰، جان وایت پس از سه سال غیبت به جزیرهی روانوک بازگشت و تنها واژهی «CROATOAN» را بر روی درختی یافت؛ سرنخی که تا کنون به یکی از معماهای تاریخی آمریکا تبدیل شده است
در سال ۱۵۹۰، جان وایت به جزیرهی روانوک در سواحل کارولینای شمالی رسید؛ جایی که سه سال پیش حدود ۱۱۷ مهاجر انگلیسی را بهعنوان بخشی از تلاش انگلستان برای ایجاد مستعمره در آمریکای شمالی ترک کرده بود؛ اما اینبار، نه کسی به استقبالش آمد و نه نشانی از زندگی عادی در سکونتگاه باقی مانده بود. خانهها برچیده شده بودند و ساکنان ناپدید شده بودند.
وایت روی یکی از تیرکهای حصار، واژهی CROATOAN را پیدا کرد. روی درختی نیز حروف CRO حک شده بود. این کلمه تنها واژهی کامل و قابلخواندن بود که او در محل سکونتگاه پیدا کرد؛ سرنخی که از آن زمان تاکنون به یکی از معماهای تاریخ آمریکا تبدیل شده است.
در سال ۱۵۸۷، وایت گروهی از مهاجران، شامل مردان، زنان و کودکان، را به روانوک برد. هدف، ایجاد سکونتگاهی انگلیسی در دنیای جدید بود. شرایط از همان ابتدا دشوار بود: منابع غذایی محدود بودند، زمستان نزدیک میشد و رابطهی مهاجران با برخی از جوامع بومی منطقه تنش داشت. نوهی وایت، ویرجینیا دِیر، در ۱۵۸۷ متولد شد؛ او را معمولاً نخستین کودک انگلیسی میدانند که در مستعمرهی انگلیسی آمریکای شمالی به دنیا آمد. نیاز به غذا، تجهیزات و نیروی کمکی باعث شد مهاجران از وایت بخواهند به انگلستان برگردد و تدارکات بیشتری فراهم کند.
وایت در تابستان ۱۵۸۷ به انگلستان رفت؛ اما جنگ میان انگلستان و اسپانیا و مشکلات تامین کشتی، بازگشت او را به تعویق انداخت. تلاش او برای بازگشت در سال ۱۵۸۸ نیز به نتیجه نرسید و سرانجام در ۱۵۹۰ توانست دوباره به روانوک برسد. در این مدت، مهاجران بدون پشتیبانی منظم و بدون امکان ارتباط مطمئن با انگلستان مانده بودند. وایت هنگام بازگشت نه با سکونتگاهی فعال، بلکه با خانههای برچیدهشده و نشانهای مرموز روبهرو شد.
واژهی CROATOAN لزوماً پیام تهدیدآمیزی نبود. وایت پیش از ترک مستعمره با مهاجران توافق کرده بود که اگر محل سکونتشان را تغییر دادند، نام مقصد را روی درخت یا تیرک حک کنند. اگر مجبور به ترک محل شده بودند یا در خطر قرار داشتند، باید علامت صلیب را نیز کنار نام میگذاشتند. اما وایت کنار واژهی CROATOAN هیچ صلیبی پیدا نکرد؛ او این موضوع را نشانهای امیدوارکننده تلقی کرد: شاید مهاجران به مکانی به همین نام رفته بودند و در وضعیت اضطراری قرار نداشتند.
کرواتوان نام یک جامعهی بومی و همچنین نام منطقهای در نزدیکی جزیرهی امروزی هترس بود. یکی از بومیان این جامعه به نام مانتیو پیشتر با انگلیسیها ارتباط برقرار کرده بود و در تلاشهای اولیهی استعمار نقش میانجی داشت. به همین دلیل، وایت احتمال داد مهاجران به سوی محل زندگی کرواتوانها رفته و با آنها همراه شده باشند. او قصد داشت برای بررسی این احتمال به آن منطقه برود، اما شرایط نامساعد دریا و طوفان برنامهاش را ناکام گذاشت. کشتی نتوانست جستوجو را ادامه دهد و وایت سرانجام بدون یافتن مهاجران به انگلستان بازگشت. او دیگر هیچگاه نتوانست سرنوشت دخترش، نوهاش و سایر ساکنان مستعمره را روشن کند.
یک فرضیهی دیگر این است که مهاجران به جزیرهی کرواتوان، یعنی هترس امروزی، رفته و در میان جامعههای بومی منطقه زندگی کرده باشند. در سالهای بعد، برخی آثار باستانشناختی مرتبط با حضور اروپاییها در هترس پیدا شد. این یافتهها احتمال ارتباط میان مهاجران و مردم بومی را مطرح میکنند، اما بهتنهایی ثابت نمیکنند که ساکنان گمشدهی روانوک در آنجا مستقر شده بودند. کالاهای اروپایی ممکن بود از راه تجارت نیز به دست مردم منطقه رسیده باشند. سرویس پارکهای ملی آمریکا تاکید میکند که تاکنون هیچ بقایای انسانی، گور، ساختمان یا محوطهی روستایی بهطور قطعی به مستعمرهی گمشده نسبت داده نشده است. بنابراین، این فرضیه همچنان محتمل است، اما اثبات نشده.