بررسی آمادگی آموزش مجازی در شرایط اضطراری
منتشرشده: · بهروزرسانی: · ایران

فرشاد ابراهیمپور نورآبادی درباره برنامهریزی برای انتقال مدارس و دانشگاهها به آموزش آنلاین در صورت بروز بحران گفت که…
در گفتوگو، فرشاد ابراهیمپور نورآبادی گفت: «در شرایط فعلی، نگرانی خانوادهها نسبت به امنیت فرزندانشان کاملاً قابل درک است. طبیعی است که والدین در مواجهه با تحولات منطقهای و احتمال تشدید تنشها، درباره نحوه فعالیت مدارس و دانشگاهها و چگونگی حفاظت از دانشآموزان و دانشجویان پرسشهایی داشته باشند.»
او افزود: «آنچه اهمیت دارد، این است که مسئولان با اطلاعرسانی شفاف، تصمیمگیری بهموقع و ارائه توضیحات روشن، از افزایش نگرانیهای جامعه جلوگیری کنند.»
در خصوص برنامهریزی برای انتقال سریع مدارس و دانشگاهها به آموزش آنلاین در صورت بروز بحران، او گفت: «انتظار میرود برای شرایط اضطراری، سناریوهای مشخصی از قبل پیشبینی شده باشد تا در صورت تشدید تهدیدات امنیتی، تصمیمگیری با سرعت و بدون سردرگمی انجام شود. مدیریت شرایط بحرانی نباید به تصمیمگیریهای لحظهای پس از وقوع حادثه محدود شود. آمادگی قبلی، هماهنگی میان دستگاههای مسئول و اطلاعرسانی بهموقع به خانوادهها، از الزامات مدیریت صحیح این شرایط است.»
در پاسخ به این که آیا آموزش آنلاین بهصورت سراسری اجرا خواهد شد یا تصمیمگیری به استانها و مدیران مدارس واگذار میشود، او گفت: «این موضوع باید بر اساس ارزیابی شرایط امنیتی و تصمیم مراجع مسئول مشخص شود. آنچه اهمیت دارد، وجود یک چارچوب روشن برای تصمیمگیری است تا خانوادهها بدانند در صورت تشدید شرایط، چه مرجعی تصمیم نهایی را اتخاذ میکند و چگونه از اجرای هماهنگ تصمیمات اطمینان حاصل خواهد شد.»
او درباره اینکه اگر آموزش مجازی از سر گرفته شود، برای جلوگیری از افت کیفیت آموزش و عقبماندگی تحصیلی چه برنامهای باید وجود داشته باشد، اظهار داشت: «آموزش مجازی زمانی میتواند موثر باشد که با برنامهریزی مناسب، زیرساخت کافی و نظارت بر کیفیت آموزشی همراه شود. برگزاری منظم کلاسها، دسترسی به محتوای آموزشی، امکان ارتباط دانشآموزان با معلمان و پیشبینی برنامههای جبرانی برای دروس و مباحثی که به آموزش تکمیلی نیاز دارند، از جمله اقداماتی است که باید مورد توجه قرار گیرد.»
او خاطرنشان کرد: «در این میان، نباید اجازه داد شرایط اضطراری به افزایش شکاف آموزشی میان دانشآموزان منجر شود. حفظ سلامت دانشآموزان و استمرار آموزش، دو هدف مهم هستند که باید با برنامهریزی صحیح، همزمان دنبال شوند.»
در مورد دانشآموزان و دانشجویانی که به اینترنت پایدار یا تجهیزات مناسب دسترسی ندارند، او گفت: «یکی از الزامات هر برنامه آموزش غیرحضوری، توجه به عدالت آموزشی است. همه خانوادهها امکانات یکسانی برای دسترسی به اینترنت و تجهیزات دیجیتال ندارند. بنابراین، در صورت اجرای آموزش مجازی، باید راهکارهای جایگزین از جمله ارائه محتوای آموزشی قابل دریافت و استفاده آفلاین، بستههای آموزشی و روشهای متناسب با امکانات مناطق مختلف پیشبینی شود تا هیچ دانشآموزی صرفاً به دلیل محدودیتهای مالی، جغرافیایی یا فنی از آموزش محروم نماند.»
او درباره ادعای دریافت هزینه برای ساخت پلاک برای دانشآموزان توسط برخی از مدارس گفت: «این ادعا را بهطور کامل تکذیب میکنیم و اساساً چنین موضوعی وجود ندارد. طرح این مسئله بدون مستندات معتبر، میتواند موضوعی انحرافی باشد که به نگرانی و تشویش خانوادهها دامن بزند.»
او تاکید کرد: «در شرایطی که خانوادهها بهطور طبیعی نگران امنیت فرزندان خود هستند، انتشار مطالب تاییدنشده نهتنها کمکی به حل مسائل نمیکند، بلکه ممکن است بر اضطراب جامعه بیفزاید. در عین حال، نگرانی خانوادهها درباره امنیت فرزندانشان کاملاً قابل درک است و باید با مسئولیتپذیری و اطلاعرسانی شفاف به آن پاسخ داده شود.»
در خصوص اینکه چرا برگزاری حضوری کلاسها ادامه دارد و آیا بهتر نیست مدارس در شرایط پرخطر بهصورت آنلاین فعالیت کنند، او گفت: «نگرانی خانوادهها درباره امنیت دانشآموزان، نگرانی جدی و قابل احترامی است. با توجه به تجربههای تلخ حمله به مراکز آموزشی و آسیب دیدن دانشآموزان در جریان درگیریهای نظامی، طبیعی است که والدین درباره ضرورت حضور فیزیکی فرزندانشان در مدارس پرسش داشته باشند.»