پشتیبانی روانی و فرهنگی کودکان در زمان جنگ
منتشرشده: · بهروزرسانی: · ایران · البرز

در زمان جنگ، نگرانیهای روانی کودکان بهعنوان یکی از ضرورتهای بحران مطرح میشود. کانون پرورش فکری استان البرز با همکاری گروههای جهادی و مشاوران، برنامههای حمایتی را اجرا میکند.
در زمان جنگ، حتی زمانی که کودکان مستقیماً در معرض حملات قرار نمیگیرند، میتواند امنیت روانی و تصویر آنان از دنیای پیرامون را تحت تاثیر قرار دهد. شنیدن اخبار نگرانکننده، مشاهده اضطراب والدین، دور شدن از محیطهای آموزشی و تفریحی و مواجهه با تصاویر تلخ، شرایطی ایجاد میکند که توجه به نیازهای عاطفی و روانی کودکان را ضروری میسازد.
در این شرایط، حمایت از کودکان محدود به تامین امنیت جانی نیست؛ نهادهای فرهنگی و تربیتی نیز در کنار خانوادهها، مدارس و دستگاههای مسئول، وظیفه دارند برای حفظ آرامش، تقویت امید و استمرار زندگی عادی کودکان تلاش کنند.
فعالیتهای فرهنگی مانند قصهگویی، کتابخوانی، بازیهای گروهی و برنامههای هنری میتوانند فرصتی برای بیان احساسات، برقراری ارتباط با دیگران و کاهش فشارهای ناشی از شرایط بحرانی فراهم کنند. اجرای چنین برنامههایی نیازمند شناخت دقیق نیازهای کودکان، استفاده از ظرفیت متخصصان و دسترسی عادلانه خانوادهها به خدمات حمایتی است؛ بهویژه در مناطقی که با محدودیت امکانات فرهنگی یا آسیبهای ناشی از بحران مواجه شدهاند.
در گفتوگو، زینب عاشری، مدیرعامل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان البرز، دربارهٔ حمایت روانی و فرهنگی از کودکان در شرایط جنگی، تجربه فعالیت گروههای جهادی در مناطق آسیبدیده، نقش خانوادهها در عبور کودکان از بحران و ضرورت گسترش مراکز فرهنگی در شهرستانهای استان صحبت کرد.
عاشری گفت: «ما از ظرفیت گروههای مردمی، مشاوران داوطلب و مراکز کانون برای همراهی با کودکان استفاده میکنیم؛ این ظرفیتها شامل میزان اثربخشی، گستره پوشش و نحوه تداوم فعالیتشان میشود.»
او افزود: «کودکان در هر جامعهای از گروههایی هستند که باید مورد توجه ویژه قرار بگیرند. شرایط جنگی میتواند برای آنها نگرانیها و دغدغههایی ایجاد کند که گاهی امکان بیان مستقیم آن را ندارند. به همین دلیل، لازم است محیطی فراهم کنیم تا کودکان بتوانند احساسات خود را بیان کنند و در کنار خانواده و جامعه احساس امنیت بیشتری داشته باشند.»
عاشری توضیح داد: «در محلاتی که آسیب دیده بودند، حضور پیدا میکردیم و برای کودکان برنامههای فرهنگی اجرا میکردیم. هدف ما این بود که کودکان در آن شرایط نیز بتوانند از فعالیتهایی متناسب با سن و نیازهایشان بهرهمند شوند.»
در مورد استفاده از مشاوران جهادی، او گفت: «ما از ظرفیت والدین و افرادی که امکان همکاری داوطلبانه داشتند استفاده کردیم و گروههایی از مشاوران جهادی را در کنار مجموعه خود قرار دادیم. این افراد به مادران و کودکانی که در مناطق آسیبدیده حضور داشتند، مشاوره ارائه میکردند.»
عاشری تاکید کرد: «حمایت از کودک بدون توجه به شرایط خانواده او کامل نمیشود. وقتی خانواده با نگرانی و فشار روبهروست، کودک نیز ممکن است تحت تاثیر همان شرایط قرار بگیرد؛ بنابراین، همراهی با والدین هم بخشی از مسئولیت حمایتی ما محسوب میشود.»