کشف دوزیست دریانشین؛ جانوری باستانی که برخلاف همنوعانش هرگز به خشکی پا نگذاشت
منتشرشده: · فناوری

پژوهشگران توضیح میدهند: «بسیار بعید است که این دو موجود بیش از ۳۰ کیلومتر جابهجا شده باشند و همچنان اتصال تقریباً کامل اسکلت خود را حفظ کرده باشند؛ در حالی که اندامها معمولاً از نخستین بخشهایی هستند که از لاشه مهرهداران در…
پژوهشگران توضیح میدهند: «بسیار بعید است که این دو موجود بیش از ۳۰ کیلومتر جابهجا شده باشند و همچنان اتصال تقریباً کامل اسکلت خود را حفظ کرده باشند؛ در حالی که اندامها معمولاً از نخستین بخشهایی هستند که از لاشه مهرهداران در دریا جدا میشوند.»
موتانی نیز میگوید: «لاشهها در دریا معمولاً خشک میشوند و پیش از فرورفتن اندامهای خود را از دست میدهند، مگر اینکه فوراً به بستر فرو بروند. اما در این جانوران حتی انگشتان حفظ شدهاند؛ بنابراین احتمالاً نزدیک همان جایی مردهاند که زندگی میکردهاند.»
تحلیل نسبت ایزوتوپهای استرانسیم در استخوانهای فسیلها نیز شواهد بیشتری به نفع زندگی دریایی آنها ارائه کرد. استرانسیم عنصری کممقدار است که در استخوان جانوران تجمع پیدا میکند. نسبت دو ایزوتوپ 87Sr و 86Sr در خشکی از منطقهای به منطقه دیگر متفاوت است، اما آب اقیانوسها در سراسر جهان تقریباً امضای ایزوتوپی یکسانی دارد.
بررسیها نشان داد که استرانسیم موجود در استخوانها با آب دریاهای دوره تریاس سازگار است، نه با سنگهایی که فسیلها در آن دفن شده بودند. به گفته پژوهشگران، محتملترین توضیح این است که این جانوران در طول زندگی خود آب دریا مینوشیدهاند.
کاملترین فسیل کشفشده دستکم ۷۳٫۷ سانتیمتر طول دارد، هرچند بخشی از مهرههای دم آن حفظ نشده است. موتانی میگوید از نظر جرم بدنی، این جانور احتمالاً با سمندر غولپیکر قابل مقایسه بوده، اما برخلاف بدن کشیده سمندرها، پیکری کوتاه، پهن و تنومند داشته است. به باور پژوهشگران، بدن تخت و سنگین، اندامهای ضعیف و زره ضخیم گروتوراکس حرکت روی خشکی را دشوار میکرد؛ اگر اساساً هنوز به خشکی بازمیگشت.
نتایج پژوهش در نشریهی Nature Ecology & Evolution منتشر شده است.