معمار مکزیکی تاتیانا بیلبائو به طبیعت اجازه می‌دهد ساختمان‌هایش را تصاحب کند
منتشرشده: · فرهنگ و هنر
تاتیانا بیلبائو، معمار مکزیکی، در آثارش به گونه‌ای طراحی می‌کند که درختان و پوشش گیاهی می‌توانند از میان فضاهای معماری رشد کنند و گذر زمان بخشی از هویت ساختمان‌ها باشد.
تاتیانا بیلبائو، معمار مکزیکی متولد 1972 در مکزیکوسیتی، در خانواده‌ای معمار بزرگ شد و در جوانی به تحصیل در رشته زیست‌شناسی فکر می‌کرد. این علاقه در نگاه ویژه او به پیوند میان معماری و طبیعت بازتاب یافت.
بیلبائو در سال 2004 استودیوی معماری خود را تاسیس کرد و رویکردی را دنبال می‌کند که در آن ساختمان‌ها قرار نیست برای همیشه بر طبیعت مسلط بمانند. در آثار او، درختان می‌توانند از میان فضاهای معماری رشد کنند، حیاط‌ها و تراس‌ها با پوشش گیاهی موجود پیوند بخورند و گذر زمان به بخشی از طراحی تبدیل شود.
یکی از نمونه‌های شاخص این نگرش، مرکز پژوهشی دریای کورتز در مازاتلان مکزیک است. بیلبائو برای طراحی این پروژه، داستانی خیالی از آینده را در نظر گرفت: ساختمانی که در سال 2023 ساخته شده، در سال 2100 بر اثر بالا آمدن سطح آب دریا به زیر آب می‌رود و پس از عقب نشینی آب‌ها در سال 2227، به ویرانه‌ای بتنی اما سرشار از حیات تبدیل می‌شود. این روایت آینده‌نگرانه، الهام‌بخش طراحی آکواریومی با دیوارهای بتنی عظیم، گذرگاه‌های باز و باغ‌هایی شد که در آن‌ها طبیعت حضور پررنگی دارد.
در پروژه کاسا ونتورا در نزدیکی مونتری نیز همین نگاه در قالب یک خانه خانوادگی دیده می‌شود. ساختمان در دامنه کوه شکل گرفته و اتاق‌های بتنی آن با شیب طبیعی زمین هماهنگ شده‌اند. درختان موجود نیز از میان حیاط‌های باز و تراس‌ها عبور می‌کنند و به بخشی از زندگی روزمره ساکنان تبدیل می‌شوند.
فرم‌های مجسمه‌وار بتنی در آثار بیلبائو یادآور برخی جریان‌های بروتالیسم گیاهی در دهه‌های 1960 و 1970 میلادی است. با این حال، نگاه او تنها به بازآفرینی سبک‌های گذشته محدود نمی‌شود؛ بلکه آینده‌ای را تصور می‌کند که در آن ساختمان‌ها می‌توانند همراه با محیط طبیعی تغییر کنند.
در این رویکرد، معماری به جای تلاش برای کنترل کامل طبیعت، به آن فرصت رشد و حضور می‌دهد؛ نگاهی که یادآور ضرورت فروتنی انسان در برابر جهان طبیعی است.